انگار که گرفتنِ اون تصمیم برام عینِ آب خوردن بوده. تقصیرِ خودمه که همیشه همه چیز رو تحت کنترل نشون دادم. اونا هیچی از ترکیدن مغزم تو اون دوران نمی‌دونن‌. متنفرم که قضاوتم می‌کنن و می‌گن خوبه که حسی نداشتی‌.

از آدم‌ها و احساساتی که به وجود میارن خستم.

کاش کارِ درست این نبود.

خودم از خدا اینو خواستم و خودم هم دارم ازش گله می‌کنم. ببخشید که بنده‌ی خوبی برات نیستم..

تو هیچوقت بد منو نمی‌خوای. مشکلِ منه که ایمانم بهت قوی نیست..

این آخرین باریه که می‌گم "چرا"‌. قول.

It's gonna be ok darlin'..