ده سیاهچاله مدیریتی در ایران (۲/۲)
احمد قدیری
۶. جلسه برای جلسه: اکثر مسؤلان، صرف برگزاری جلسات را برای خود یک ژست مدیریتی و حرکتی رو به جلو میدانند و پیوست عملیاتی برای آن ندارند به طوری که در بسیاری از موارد نهایت خروجی یک جلسه این است که جلسه دیگری برگزار شود!
۷. توییتر زدگی: رسم است که بسیاری از افراد با رسیدن به مسؤلیتی و به خیال «گفتگوی مستقیم با مردم» یا فعالیت خود در توییتر را با پست کردن عبارت «بسم الله الرحمن الرحیم» آغاز میکنند و یا آن را تشدید مینمایند.
اتلاف وقت، بازماندن از وظایف سازمانی، افتادن در ورطه بالابردن تعداد دنبال کنندگان، غش کردن به سمت رویکردهای پوپولیستی، تأثیر پذیری از فضای مصنوعی و دستکاری شدهای که به اشتباه «افکار عمومی» تلقی میشود و نیز تلکه شدن از جانب باندهای توییتری از آفات بارز این رویکرد است؛ خصوصا که مدیران به اتکای یک حساب شخصی توییتری، از فعال کردن روابط عمومی سازمان خود احساس بینیازی کاذب میکنند!
۸. روزمرگی: فارغ از روحیه محافظهکاری، مدیران به دلیل جلسات پیدرپی، ملاقاتها، سخنرانیها، مصاحبهها و سیر در اخبار و فضای مجازی، دیگر فرصت، انگیزه و حتی گوش شنوایی برای تحول ساختاری یا موردی ندارند.
روحیه تمرکز گرایی نیز به این مشکل دامن زده و هیچ فرد و واحدی هم برای ارجاع پیشنهادات وجود ندارد و پایان بسیاری از طرحها نهایتا در یک یا چند جلسه بیحاصل رقم میخورد.
۹. چارت سازی: حکمت چارت سازمانی و تقسیم وظایف، پیشبرد بهتر امور است و مطلقا موضوعیت ندارد. با این حال علاقه وافر مدیران به ایجاد چارتهای عریض و طویل و تقلیدی، و تعیین هر فرد برای هر بخشِ جزئی کار، علاوه بر تحمیل بار مالی به سازمان، موجب کندی امور است.
عمق فاجعه وقتی مشخص میشود که بدانیم علاوه بر نیروهای پرتعداد اداری، انواع پستهای بیخاصیت نظیر مشاوران و اعضای شوراها، بدون کمترین حضور و بهرهوری در سازمان، تعریف شده که گهگاه برای ابراز وجود، جلسات و همایشهای بیخاصیت و فرصتسوز را رقم میزنند.
۱۰. نظرخواهی: در بسیاری از مواقع، مسؤلان در جلسات و حلقه گماشتگان خود، نسبت به طرحها و ایدههایی که دارند نظرخواهی میکنند که طبیعتا با موافقت و حتی تعریف و تمجید اطرافیان مواجه میشوند.
راهکار آنکه مدیران بتوانند به نظر واقعی اطرافیان خویش دست پیدا کنند این است که در جلسات یا مکاتبات، ارائه طرح و ایده خود را به شخصی عادی محول کنند تا دیگران بدون اطلاع از منشاء یک ایده، بیملاحظه نظر واقعیشان را بیان دارند.
نظرخواهی و اخذ مشورت در جلسات انفرادی نیز راهکاری است که حداقل ملاحظه انتقاد نکردن در جمع را از زیرمجموعه زایل مینماید.
https://eitaa.com/Basir_MN