فیلم "The Truman show" درباره مردی به نام ترومن هست که زمانی گمان می‌کنه که تمام زندگیش یک نمایش ساختگیه و سعی می‌کنه حقیقت رو بفهمه از لحاظ روانشناختی و فلسفی بسیار قابل تأمله؛ 'ما دنیا رو همون‌جوری می‌پذیریم که بهمون معرفی شده' براساس تمثیل غار افلاطون که اون‌چه ما از زندگی می‌بینیم احتمالا تنها سایه‌هایی از حقایقه و کمتر کسانی پیدا می‌شن که برگردن و به پشت سرشون نگاه کنن و دنبال منبع نور بگردن، در این صورت هم بقیه‌ی افراد سعی می‌کنن جلوش رو بگیرن یا اگه چیزی از حقیقت دریافت کرد دیوانه خطابش می‌کنن