روحی اسیرِ سایه‌ی سنگینِ ماه‌گرفتگی.
جایی که نور هم در تاریکیِ مطلق گم میشود!
ماه گرفت و من در این سیاهیِ بی‌پایان
فقط صدایِ نفس‌هایم را می‌شنوم.
سایه‌ها مثل دست‌های سرد که هر ذره‌ی امید را می‌گیرن!
و من در این شبِ بی‌ستاره، تنها مانده‌ام...