شعری که آیت الله بهجت(ره) در اواخر عمرشریفشان زمزمه میکردند... با کدام آبرو، روز شمارش باشیم؟ عصرها منتظر صبح بهارش باشیم؟ سال ها منتظر سیصد و اندی مرد است آنقدر مرد نبودیم که یارش باشیم اگر آمد، خبر رفتن ما را بدهید به گمانم که بنا نیست کنارش باشیم اللهم عجل لولیک الفرج