همیشه تلاشم این بوده تا با احترام به تمام دوستان و آشنایان و اطرافیان، روی کسی جز خداوند متعال و اهل بیت علیهم‌السلام حساب نکنم، الان هم همینه. اما خواستم تجربه‌ای رو براتون کوتاه بنویسم تا بدونید که حقیقت چیزی جز همین نیست! حدود ۴۰ روز از شهادت تنها برادرم می‌گذره، در این مدت خیلی از شما سروران و عزیزان به بنده نظر لطف داشتید، چه حضورهای مختلف ارزشمندتون در مراسمات، چه پیام‌ها و تماس‌ها و احوالپرسی‌ها، همگی باعث دلگرمی حقیر بود. اما در این بین برخی از افراد هم بودند که هیچ وقت فکر نمی‌کردم روزی اگر چنین اتفاقی برای من بیفته و متوجه بشن، اصلا حتی به روی خودشون هم نیارن، خود این دوستان طبق همون جملات اول فاقد اهمیت بوده و هستند، اما بار دیگه برام ثابت شد که خیلی‌ها خودشون رو در روزهای سخت نشون میدن.. البته خدای نکرده حمل بر گله نسبت به دوستانی که دیر متوجه شدند یا میشن نشه، منظورم کسانی بود که دیدم متوجه شدند و هیچ.. به قول خودمونیا رو کسی به جز حسین (ع) حساب نکن!