امام مهدي از ديدگاه امير المومنين علی(ع):
هان! همانا هر کس آن روزها را ديد، به چراغ نور افشان ما در آن سير مي کند و بر مثال صالحان در پي آن فتنه مي افتد. تا در آن گير و دار، پنهان از نظر مردمان (امام غائب ارواحنا فداه) بندي از پاي بگشايد، بردگان را آزاد سازد، جمعي را پراکنده سازد و پراکندگي را گرد آورد.
کسي که در پي او باشد، اثر او را نمي بيند، هيچ اثر شناس و پي زن از او نشاني به دست نياورد. هر چند در اين راه بکوشد. در آن رويدادها قومي (ياران مهدي عليهالسلام) ذهن و فکرشان صيقلي شده، همچون صيقل شمشير به دست آهنگر. ديدگانش به نور قرآن روشن و گوشهايشان به تفسير آن مأنوس.
پس از جام خرد و حکمت که بامداد به آنان مي پيمايند، شبانگاه نيز از آن سيراب مي گرداند.
نهج البلاغه/ خطبه 150 ترجمه دکتر اسدالله مبشري/ ج2/ ص556