این چشم های بی قرار ابر بهارند پیغمبر دردند... پس باید ببارند قدر تمام بغض هایت اشک دارند قدر تمام غصه هایت شرمسارند گاهی سکوت آه های ته نشینند گاهی صدای اتفاقی ناگوارند مارا ببخش ای صبح روشن ، بیخیالیم چشمان خواب آلود شب را دوست دارند چشمان ما اندوه انسان معاصر چشمان گیرای تو ختم روزگارند چشمان ما هرقدر هم که تیره و تار در انعکاس چشم تو امیدوارند:)

همه مشغول راهیان نور من ولی دور ، دورِ دورِ دور #حتی‌بیشتر

یه چیز قدیمی پیدا کردم !

کاش یروزی تو بیای و روی دل مرهم بزاری خنده و شادی بیاری جای سیل غم بزاری شبا چشمامو میبندم ، باخیال تو میخوابم با خیال لحظه ای که رو چِشَم قدم بزاری قلب من دست توبود و من خودم گرفتمش میشه باز منو ببخشی دست روی دلم بزاری ؟ البته خودم میدونم تو همیشه مهربونی همیشه نیگام میکردی نشده ولم بزاری! این جهان سیاه و تاریک ، این جهان غصه رو غصه کاشکی اون نور نگاتو رو دل آدم بزاری دیدن روی قشنگت، ته خوشبختی برامه کاش بیای و گل نرگس توی دامنم بزاری:)) میشه وقتی برای دیدار عاشقاتو راهی کردی میدونم بدم ولی تو جا برا منم بزاری ؟

فکر کنم بعضی درد ها شبیه سرکه باشند هرچه بیشتر بمانند جا افتاده تر میشوند مرغوب تر آدم کش تر و چه خوب هم که آدم از بی دردی نمیرد به مرام درد بمیرد راستی درد هایم کو ؟

تو جان آینه هایی و من دل سنگم ! نشد که جا شوی ای عشق در دل تنگم

دلتنگ بود ماهی این تنگ و می‌سرود: آغوش موج موجیِ دریای من کجاست ؟

چطور نمی‌فهمم چطور این قدر جوانی را نمیفهمم چطور میشود کسی ایمان داشته باشد که خیلی زود مهلتش تمام میشود و بعد از آن باید تا بی نهایت زندگی کند ولی دیگر نمی‌تواند آن زندگی را عوض کند هرگلی به سر زندگی دنیایت بزنی زندگی ابدی ت را میسازد من ولی بجای ساختن همه عمرم را دارم خاک بازی میکنم بی آنکه حواسم باشد صد سال ( نهایتش ) اینجا زندگی می‌کنی و انگار این صد سال الگوی ارائه داده شده توست برای زندگی خب باشد همین الگوی مزخرفِ ول چرخیدن و هیچ کاری نکردن و تلف کردن را ادامه بده حتما خوشت میآید که تا ابد همین طور باشی مگر آن دنیا انعکاس اعمال همینجا نیست ؟ هست ! اما در طولانی مدت چه الگوی کاملی هستی تو ! چه کیفی میدهد که روز قیامت در آیینه دنیایت را ببینی بی اخلاصی ات را فرصت سوزی ات را به نشانه ها توجه نکردنت را داری می میری بدبخت زودتر کاری کن

زخمم که باید بسوزم ابرم که باید ببارم باید که این درد هارا کنج نگاهم بکارم

رجال لا تلهیهم تجارة و لا بیع عن ذکر الله