دوستی را زبان ابراز میکند و عشق و محبت از چشم ها پیداست

و به قول سردسته محبان عالم: من احب شیئا لهج بذکره

هرکس عاشق چیزی باشد به ذکر آن خو میگیرد

و قول صاحبِ این ماهِ عزیز: احبوا الله من کل قلوبکم خدارا با تمام دلتان دوست بدارید...

و فرمودند که القلب حرم الله...فلا تسکن حرم الله غیر الله دل حرم خداست پس جز خدا را در حرم خدا منشان

و نیاز به ترجمه ندارد این کلام که: الدین هوالحب و الحب هو الدین

کمی از آنچه را بخوانیم که خدا به حضرت داوود وحی کرد... ای داوود به بندگان من بگو من دوست کسی هستم که دوستم بدارد جملات ادامه دارد و در قسمتی میفرماید: پس از زمینیان! رها کنید آن چه برآنید از فریب های دنیا و به کرامت و مصاحبت و همنشینی و همدمی با من بشتابید و به من خو گیرید تا به شما خو گیرم و به دوست داشتن شما بشتابم

به قول اول امامِ عشاق، هرگاه خدا بنده ای را گرامی بدارد او را به محبت خود مشغول کند

و باز به قول او: همچنان که روز و شب باهم جمع نمی‌شوند خدا دوستی و دنیا دوستی نیز با هم گرد نمیآیند

خدایا! شعبان هم آمد

ما نیامدیم هنوز...

من مناجات بلد نیستم.. مناجات شعبانیه خیلی از دهان ماها بزرگ‌تر است.. اما خودت خواستی توصیه کردی وقتی توصیه میکنی که چیزی رو بخوان ..پس یعنی میشه که بهش برسه ادم مگه نه؟