حالا چند دقیقه از اعلام خبر آتش بس می گذرد.
به قاعده های مرسوم باید شادی کرد و...
اما ایران در بهت و سکوت فرو رفته
در تعجب، در بایکوتِ ذهنی
مدام چند گزاره در ذهن همه رژه می رود، صلح تحمیلی که پذیرفته نیست
و آتش بسی که اعلام شد
و صلح با قدرتی که توییت کردند
تا آماج حقارت را بر روان ما سیل شود
اجمالا در گروه های دانشگاه و دوستان را چک می کنم،
هیچکس برایش اهمیت ندارد که دیگر پدافند خاموش است یا جایی هدف قرار نگرفته
همه از تحقیر حرف می زنند از اینکه فلان الدوله غلط می کند حرفی می زند که ما را در مجامع بین الملل خار کند ما و تمدنمان را
از اینکه مردن در جنگ بهتر از زندگی در صلح کاذب است
و همه ته دلشان منتظر پیامِ یک نفر هستند تا بخواهند باور کنند یا آرام باشند
احساسات متناقضی را تجربه می کنم
با کلمه لبنان یادم می آید سوغات آتش بس برایشان، ترور سید حسن بود.
با فشار دولت، امام علی
و باز هم...
میخواهم امیدوار باشم به اینکه انتقام ترور دوازدهمین شب جنگ و حملات وحشیانه رژیم اشغالی بی خانمان در تهران و کرج گرفته می شود
داغ اینهمه دانشمند و سردار آرام می شود اما ته دلم کورسوها یک به یک خاموش می شود... دلم تمرد میخواهد، تمرد شیرودی ها برای وطن، تمردی از جنس ارتش و سپاه پاسدارن و مثلا در انتها هم سرهنگ تاجیک بیاید تا شرح ما وقع وعده صادق کند و آخ که دلم خنک شود
اعلان ایتا مثل همه ی این دوازده شبِ قبل از حمله ها
#الله_اکبر می بینم
به چشمانم اعتماد ندارم.
نوشته را رها می کنم و به کانال خبری سر میزنم.
سپاه پاسداران دور جدید موشک ها را به سمت اراضی اشغالی شلیک کرد
خبر شیرین بود و کوتاه
