❌چرا رهبری فرمودند: سکوت صحنه نبرد؟❌ چرا نگفتند آتش‌بس؟! #علی_زکریائی #بیناشو l👇بیا بیناشو l 🆔 @binaasho

💢مهم‌ترین نکاتی که باید در این روزها به آن‌ها توجه کنیم.💢 🇮🇷 این ایام جایگاه ما کجاست؟ هر کدام از ما باید وظیفه خودش را انجام دهد. 🎙دکتر علی غلامی 📌برنامه زمانه 🗓جمعه ۲۰ فروردین ۱۴۰۵ ❇️ #نشر_حداکثری #دکتر_علی_غلامی #بنیاد_شهید_پالیزوانی (ره) 📲 سایت | بله | ایتا | سروش+ | روبیکا

♦️بازتاب پیام اخیر رهبر انقلاب در رسانه‌های انگلیسی‌زبان 🔹اکثر این رسانه‌ها از پیام رهبری، بخش تصمیم ایران برای «فاز جدید مدیریت تنگه هرمز» را تیتر کردند. 🇮🇷✊@AkhbareFori

🚨☝️این پیام صریح رهبری بر تایید مذاکرات و میدان است ❌ ولی همچنان دیدم یک عده میگن رهبری مذاکرات رو تایید نکرد!! 😒 حاجی من دیگه نمیدونم چی بگم!! 🤦🏻‍♂اگر پیامی به این صراحت رو هم نفهمند و توجیه کنند دیگه حرفی نمیمونه و نمیخوان قبول کنند. رهبری فرمودند ما پیروز شدیم، مذاکرات را تایید کردند، تاکید کردند در خیابان بمانید که همین در نتیجه ی مذاکرات موثر است. ❌اگر کسی فارسی بلد باشد پیام واضح است، اگر هم بلد نیست که دیگه رهایش کنید. ✅ البته طبیعی است چون رهبرشهید هم هزار بار فرمود و اینا قبول نکردند. خوشحالیم که رهبری مثل آقامجتبی نصیبمون شد که همچنان عقلانیت انقلابی در جامعه حاکم باشد. نه زیر بار زور دشمن میرویم نه توزمین دشمن بازی میکنیم. موقع مذاکره با دست پر مذاکره میکنیم، اگر دشمن شیطنت کرد با موشک جواب میدیم. این منطق نظام جمهوری اسلامی بوده و هست. فرهاد فتحی      ╭┅───────┅╮ @porseshgar📻🌿 ╰┅───────┅╯

🔰 پاسخی به کلیپ آقای قاسمیان که فرمود اگر از خیمه علی حرف سازش در آمد یعنی حرف او نیست !! 🎤 احسان عبادی 00:15 فرق بین سازش و صلح 01:06 آیا صلح همان بیعت است؟ ما با صدام صلح کردیم یا بیعت ؟ 02:10 آیا منافقین همیشه حرف صلح می زنند؟ در صلح حدیبیه قضیه چطور شد؟ 06:37 چرا می گویید اگر حرف صلح شد حرف امام نیست؟ مگر پیامبر صلح حدیبیه نداشت؟ چه افرادی با پیامبر مخالف بودند؟ 08:28 توضیح جام زهر ، اگر افرادی منافق جام زهر را به امام تحمیل کردند پس چرا رهبری شهید به آنها کلیدی ترین پست ها را داد ؟ 🔰کانال احسان عبادی | انقلابی باید قوی شود🔰 http://eitaa.com/joinchat/4235001869C41c082b340

‌ سخنرانی استاد معماریانی در اجتماع مردمی مسجد الزهرا پنج‌راه سناباد 🆔@jalilmemariani ‌

ماهیت جنگ و نظریه اراده «دفاع مقدس سوم»، از جنس جنگ‌های شناختی و ترکیبی است. در این جنگ، ابزارهای نظامی، رسانه‌ای، دیپلماتیک و حتی پیام‌های خصوصی در یک سناریوی کلان طراحی می‌شوند. هدف نهایی «تسخیر خاک» یا «سرنگونی دولت» نیست — اینها تنها عوارض جانبی احتمالی‌اند. هدف واقعی، «حاکمیت بر ارادهٔ طرف مقابل» است. اما نه به معنای «قبولاندن» خواست دشمن، بلکه به معنای «تبدیل شدنِ ارادهٔ مخاطب به ارادهٔ دشمن». یعنی خود مردم، خواست دشمن را به عنوان خواست خودشان تجربه کنند. در این میدان، «وحدت مردم ایران» هستهٔ سخت قدرت کشور است. دشمن این را دریافته و تمام طراحی خود را بر «شکستن وحدت و تولید تنوع اراده» بنا کرده است. ابزار این کار، شناسایی و تعمیق شکاف‌های موجود در جامعهٔ ایران است. آنچه در ادامه می‌آید، روایتِ داستانیِ دست گذاشتن دشمن روی چهار شکاف کلیدی است. روایت چهار شکاف شکاف اول: تلهٔ «نظامی در میان مردم» اولین گام دشمن با یک شعارِ ساده و فریبنده برداشته شد: «ما فقط اهداف نظامی را می‌زنیم.» زیبا بود. قابل دفاع. اما در عمل، قضیه فرق داشت. دشمن شروع کرد به زدنِ ترکیبی از اهداف نظامی و غیرنظامی. گاهی یک پادگان، گاهی خانهٔ کنار پادگان، گاهی تعمداً یک مدرسه. همه چیز مخلوط بود. ایران، کاملاً طبیعی و منطقی، وارد میدان شد و شروع کرد به نشان دادن: «ببین، این را زدی، غیرنظامی است. آن را زدی، باز هم غیرنظامی.» راست هم می‌گفت. مستند هم نشان می‌داد. اما غافل از اینکه همین «راست گفتن» در چارچوبِ دشمن، تله بود. چرا؟ چون دشمن بلافاصله روایتش را عوض کرد. نگفت «ما غیرنظامی نزدیم». گفت: «بله، زدیم. اما به خاطر خودتان زدیم. حاکمیتتان تجهیزات نظامی را لای خانه‌هایتان قایم کرده. شما می‌میرید چون آنها از شما سپر درست کرده‌اند.» ناگهان، بحث از «دشمن کیست» به «تقصیر کیه» تغییر کرد. آن‌هایی که تا دیروز در سنگر مقاومت بودند، حالا داشتند با خودشان فکر می‌کردند: «واقعاً چرا باید بمیرم؟ تقصیر خودمان نیست؟» آن لحظه، اگر ایران به جای بازی در زمین دشمن، چارچوب را عوض می‌کرد و می‌گفت: «فرقی نمی‌کند. تو داری به ایران می‌زنی. به من و تو. هر جایی از این سرزمین، خط مقدم است. هر تلفاتی، جنایت است» — شاید آن گسل اول هرگز باز نمی‌شد. اما ایران در دام «تفکیک نظامی و غیرنظامی» افتاد. و دشمن از آن فرار کرد. شکاف دوم: ماجرای قالیباف و آن توییت دومین نقطه، ظریف‌تر از اولی بود. این بار، دشمن دست گذاشت روی یک بی‌اعتمادیِ قدیمی و نهفته: اینکه «مسئولین پشت پرده کارهایی می‌کنند و مردم خبر ندارند. آنها مردم را از خودشان دور می‌کنند.» این سوءظن، در دل بخشی از جامعه ریشه داشت. دشمن فقط نیاز داشت یک مصداق پیدا کند. یک نام. یک چهره. چسبید به قالیباف. قالیباف، برای بخشی از جریان انقلابی، مخصوصا طی چند سال اخیر با یک حس همراه بود. نه اینکه حتماً خطایی کرده باشد، اما یک حس مبهم از «نزدیکی به قدرتِ غیرشفاف»، یک بدبینیِ حل‌نشده. دشمن این را خوب می‌دانست. ترامپ، در اوج یکی از همان روزهای پرتنش، یک توییت زد. ساده، کوتاه، اما حساب‌شده. گفت: «ما در حال مذاکره با قالیباف هستیم.» همین. یک جمله. نه سند، نه جزئیات، نه زمان و مکان. فقط یک جمله. واقعیت اما چیز دیگری بود. هیچ مذاکره‌ای در کار نبود. نه مستقیم، نه غیرمستقیم. حداکثر، رفت و آمدهای پیام‌هایی با واسطه‌هایی چندلایه — که خودِ آن رفت و آمدها هم بخشی از همان طراحیِ کلان بود، نه یک مذاکرهٔ واقعی. اما برای دشمن، «واقعیت» مهم نبود. مهم «اثر» بود. و اثر آمد. آن بخش از جامعه که از قبل به قالیباف بدبین بود، فریاد زد: «دیدید؟ گفتم.» آن بخش که مردد بود، سکوت کرد و فکر کرد. آن بخش که از قالیباف حمایت می‌کرد، مجبور شد وارد فاز دفاع شود. دفاع همیشه عقب‌تر از حمله است. اما عمق ماجرا اینجا بود: ترامپ با این توییت، فقط قالیباف را هدف نگرفته بود. او داشت روی همان شکافِ بزرگتر دست می‌گذاشت: «مسئولین پشت پرده دارند با دشمن حرف می‌زنند و شما خبر ندارید. شما را از خودشان دور کرده‌اند.» قالیباف، فقط یک ابزار بود. یک اسم. یک بهانه. برای اینکه آن بدبینیِ قدیمی را از حالت زمزمه خارج کند و تبدیل کند به یک باور. نتیجه؟ شکافی که قبلاً فقط در عرصه سیاسی بود، حالا تبدیل شد به یک گسل آشکار. میان مردم و مسئولین. میان کسانی که گفتند «دشمن دارد دروغ می‌گوید» و کسانی که گفتند «مگر آدم بی‌گناه را متهم می‌کنند؟» دشمن تیرش را زده بود و رفته بود. باقی ماجرا را خود ما در داخل پیش بردیم. همانطور که همیشه. ادامه دارد ... @m_omouri