شب بعد از شهادت حضرت زهرا مقداد داشت از مسجد برمیگشت دید یه جماعتی توی کوچه دارن میرن یهو دومی حرامزاده با لحن تمسخر و کنایه به مقداد گفت تو اینجا چیکار میکنی ؛ مگه نمیایی؟ مقداد گفت کجا بیام؟ گفت داریم میریم خونه علی خبردار شدیم دیشب فاطمه از دنیا رفته خلیفه مسلمین می‌خواد به پیکر دختر پیامبر نماز بخونه مقداد لبخندی زد و گفت دیشب که تو خواب بودی علی پیکر فاطمش به دل خاک سپرده دومی عصبانی شد یه سیلی زد تو گوش مقداد چنان محکم زد مقداد خورد زمین مقداد پیرمرد بود اما قوی هیکل و درشت جثه بود مقداد خورد زمین شروع کرد گریه کردن دومی زبونش خیلی نیش داشت خندید و گفت ببین علی دلش به کیا خوش کرده مقداد گفت واسه سیلی که خوردم گریه نکردم یه سوال دارم ازت دختر پیامبر رو هم همینجوری سیلی زدی؟

در این شرایط من اصلا اعصاب ، ادب ، حوصله ندارم رو مخم نرید .

از عشق حضرت علی به حضرت فاطمه همینقدر براتون بگم که فاتح خیبر تابوت روی دوشش سنگینی می‌کرد : )

به بچه کوچیکاتون این یاد بدین ؛ عمر زده ! *صوت زیرخاکی

بر اولی و دومی و سومی تا صبح قیامت لعنت !

این به بچه کوچیکاتون یاد بدین اونی که به در لگد زد عمر لعنت الله علیه بوده عمر زده این حرف من نیستا فرموده امام صادقه به بچه هاتون یاد بدین!

مادرم با هیچکس دعوا نداشت ؛ بار شیشه داشت 💔

آه یوما یوما یوما

بعداز حمله به خونه‌امام‌علی و زدنِ حضرت زهرا بعدازماجرای میخ دَر لگد و تازیانه و..... بی هوش شدنه حضرت زهرا امام‌علی رو به قصدِ کُشتن میبرن بانو با اون وضع بلندمیشه میره دنباله علی امام رو میگیره و میکشونه میگه نبرینش و...(: وقتی میبینن زهرا امام‌رو رها نمیکنه به قنفذدستورمیده تمام کنه و با غلاف شمشیر آنقدر به بازوی حضرت زهرا میزنه که خانم دستش ازکارمیفته و اونجاست که قنوتای حضرت‌زهرا یه دستی میشه . علمای بزرگ ما هم یکی از اسباب شهادت حضرت زهرا(س) و سقط حضرت محسن را قنفذ می دانند سلیم بن قیس هلالی شیعی می نویسد : هنگامی که فاطمه سلام الله علیها خود را میان شوهرش و قنفذ قرار داد ، قنفذ ـ که خدا او را لعنت کند ـ او را با تازیانه زد ، عمر هم پیغام فرستاد که اگر فاطمه بین تو و او (علی علیه السلام) مانع شد او را بزن . قنفذ حضرت زهرا را به سمت چهارچوب در خانه اش کشانید و در را فشار داد بطوری که استخوانی از پهلویش شکست و جنینی که در رحم داشت سقط کرد ... کتاب سلیم بن قیس تحقیق اسماعیل الأنصاری زنجانی ص 153