A boat with a hole in it and you don't even know how to fix it just slowly sinking..

Grief spread throughout like spilt glitter.

بعضی وقتا آدهای که میگم من حوصله خوش گذروندن با دوستام رو ندارم یا میخوام تنها باشم رو نمیفهمم یعنی الان نمیفهمم، چطوری میتونی به بیرون رفتن با آدهای های باحال که همش میخندونتت نه بگی خب میفهمم آدم بعضی وقتا دوست داره تنها باشه یا بعضی وقتا واقعا حوصله نداشته باشه امام چطور یه نفر میتونه همیشه خسته باشه ؟ آخه ما که فقط یه بار زندگی میکنیم! پس چرا همش نارحت باشیم؟ بعد چند سال که بزرگ تر شدیم قراره بیشتر سختی بکشیم بیشتر سرمون شلوغ بشه پس چرا از جونیمون لذت نبریم؟؟ تا دلمون میخواد خوش بگزرونیم با دوستامون بریم بیرون مسخره بازی دربیاریم روز های میاد که قراره سختی واقعی رو تجربه کنیم اون موقعس که دلمون برای این روز ها تنگ‌ میشه جونی فقط یه بار میاد و نمیدونیم که کی قراره آدم‌ های که خیلی برامون عزیزن رو از دست بدیم پس چطوره از لحظه به لحظه زندگی لذت ببربم و خوشحال باشیم؟

I'm just turning everything into hell for myself..

خدایا کمک

I'm sinking into the holes i dug myself just because back then i thought i needed to have so many holes.. i thought i could handle all of them but i got overwhelmed or maybe it's better to say i got tired and then i started filling the holes back up but i gave up halfway through again.. i got lost between all the different sides of myself between my own ways of being and not being and i don't know what to do.. i really don't know.

And eating ice cream isn't helping me with this either..

Then eat chocolate its more delicious then ice cream