او نمی‌داند،او هیچ‌چیز نمی‌داند،آن‌گاه که گرگ‌های شهر برایش کمین کرده بودند،خود را به دام آن‌ها سپرد،بی‌آن‌که ترسی داشته باشد؛بی‌آن‌که حتی اندکی درنگ کند.و چه رقص‌ها که او با خاطرات خویش کرده است،و چه آوازها که برای افکار پوچ خود خوانده است.او آرام می‌رود در پستوهای نمور ذهن خویش،جایی که دیوارها از نفس او هم سردترند،جایی که سکوت مثل موریانه به جان استخوان‌های شب افتاده است.او می‌رسد به اتاقی بی‌پنجره،بی‌چراغ،بی‌نام،و در آن‌جا تمام سایه‌هایش بر زمین می‌افتند و دیگر هیچ‌کدام شبیه او نیستند.در آن پستوها صدایی نیست،جز خش‌خش ترس که آرام از لای ترک‌های جانش بالا می‌رود.و او همچنان بی‌واکنش می‌گذرد،مثل کسی که سال‌ها پیش از خودش مهاجرت کرده باشد.

خستم مثل همیشه

""We might have forgotten everything else But never forgot your love Whatever the heart endured Still we could never forgot your love""

درد دردای دیگه رو از بین میبره...

ولی اگه رو هم تلنبار بشن چی باید کدوم دردو احساس کنیم و برای کدومشون تحمل به خرج بدیم

کلمه ای برای توصیف امروز نداشتم واقعا...

کی ماهه کی ستاره

زهنم درگیره و نیاز به یک روز خواب کامل دارم 🚶🏻