«آسمونِ شب بدونِ ستارهها فقط یه حفرهی سیاهه، درست مثل زندگی بدونِ امید.
باید تاریکی باشه تا بفهمیم کدوم ستارهها واقعاً سهمِ ما هستن.»
شب که میشه، دنیا دست از تظاهر برمیداره.
همه چی ساکت میشه تا آدم بتونه صدایِ فکرای خودش رو بشنوه؛ صداهایی که لابلای هیاهوی روز، گم شده بودن.»
فرصتِ اینکه با خودت آشتی کنی، بدونِ اینکه نگرانِ قضاوتِ کسی باشی. شب، تنها زمانیه که میشه واقعاً خودت بود.»