_

قلب انسان خیلی شبیه دریاست، طوفان داره، جریان داره و در اعماقش مروارید هم پیدا میشه. -ونگوگ

_

وینسنت ونگوگ؛ هنرمند رنج‌کشیده‌ای بود که جهان را با رنگ‌های پرشور و نگاهی متفاوت به تصویر کشید .

_

«خیال‌پردازی‌هایم را دوست دارم . . اما گاهی مرا می‌کشند. انگار در هر رویایی که می‌سازم، یک گوشه از خودم را هم به قربانگاه می‌برم؛ تا جایی که دیگر نمی‌دانم آن کسی که در آینه می‌بینم، من هستم یا بازمانده‌ای از یک خیالِ کشته شده.»

_

من اون شب برات گریه نکردم ولی به جاش ؛ جایی دیر میرسیدم گریه میکردم.. هر وقت بهم بی توجهی میشد گریه میکردم.. ظرف از دستم میوفتاد گریه میکردم.. هر وقت اسمت رو میدیم گریه میکردم :) ..

_

یک کاغذ بود، اما… اما قلبم را به آغوش می‌کشید. همان کاغذهای ساده، پناهگاهِ امنِ من بودند؛ وقت‌هایی که هیچ‌کس حوصله‌ی شنیدنِ کلماتم را نداشت، فقط کاغذ بود که با تمامِ بی‌زبانی‌اش، مرا در آغوش می‌گرفت. ساعت‌ها می‌نوشتم و می‌گریستم، در حالی که هیچ‌کس نمی‌دید روحم چگونه در سکوت، تکه‌تکه می‌شود. من برای کمک، سراغ کسی نرفتم؛ فقط نوشتم تا شاید در میانِ جوهر و کاغذ، آرام بگیرم. انگار او، تنها هم‌دردِ من شده بود…»

_