در رویاهایمان ، خود را مرید و مخلصِ آوینی میدانیم .. اما از آوینی فقط یک اُور کت ، یک دوربین و عینکِ خلبانی‌اش را فهمیده‌ایم ! دریغ از ذره ای شناخت ؛ دریغ از ذره ای شباهت روحی .. کاش تلاش کنیم به جای شعار ، شعورِ آوینی بودن را دنبال کنیم ..

-

ترکیب>>

گریه‌برای ِ‌حسین‌راه ِ‌نجات‌است .

همه آباد نشینان زِ خرابی ترسند؛ من خرابت شدم و دَم به دَم آباد ترم...!

دیگرنوبت‌دهه‌نودی‌هاست‌و‌اما‌هنوز ما‌مانده‌ایم💔