آه از غمی که تازه شود با غمی‌ دگر....💔 @Laylati

:)) 💔

میخواهم بنویسیم.. کلمه ها ردیف کنم ، تا بگویم از غم رفتن.. تا شرح دهم غم از دست دادن را.. اما هنوز قلب توان باور این از دست دادن و نداشتن و نبودن را ندارد..💔 « محبوب دل‌ها رفتنت را باورم نیست جز اشک جای واژه‌ای بر دفترم نیست... »

روضه‌است.. احتیاط کنید!💔

چه حکمتی دارد این سوختن‌ها؟ چه گفتید به حضرت مادر(س) که اینگونه شما را خرید و برد؟

رفتی چه زود ای گوهر یکدانه از دست سخت است ما را داغ تو، سخت است سخت است...

روشن شود از ریختنِ اشک، دلِ ما ابریم که روشنگرِ ما در جگرِ ماست...

آهوان گم شدند در شبِ دشت آه از آن رفتگان بی برگشت...

-

سر تیتر های کوتاه خبری می‌سوزاند ما را...💔 چه بنویسم در این ماجرا که هر کلمه ای در برابر این جنایت علیل است...

آتش... آتش... آتش زیاد دیده‌ایم. از پشت درب خانه‌ای در مدینه، تا تنور خانه‌ای در کوفه، تا فرودگاه بغداد و تا ارتفاعات ورزقان. آتش زیاده دیده‌ایم. به قدمت هزارسال. دائم آتش بر آشیان ما بوده، هیزم به پشت درب‌هامان. هزارسال سوخته‌ایم، دود استنشاق کرده‌ایم، بلدیمش. بلدیم بسوزیم. ذکر «يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً» زمزمه همیشه‌ی لب‌هامان میان شعله‌ها بوده. سوختن سرنوشت ماست برادر. گریزی از سرنوشت نداریم ما. ققنوس‌واران شعله‌نشین‌ایم ما. اما... اما آتشِ بر خیمه... آتشِ بر دامن و چادر... آتشِ بر دختربچه‌ها... جیغ و دویدن میان خیام... آه. ما را بسوزانید. شعله بر خانه‌هامان بزنید. مردان بزرگ قبیله‌مان را باز غفلتا به راکتی یا موشکی بسوزانید. میسوزیم. سوی خیمه‌هامان اما نروید. ما آتش بر خیمه را، «علیکنّ بالفرارِِ» دخترکانمان را، حریق بر چادرهای سیاه نوامیس‌مان را کاش که نمی‌دیدیم باز. شعله بر جسم ما می‌نشست کاش و بر عروسکان دخترکان سه‌ساله‌مان نه. شعله در جان ما می‌خزید کاش و بچه‌ها و زنان‌ و مریض‌هامان «یامحمداه» گویان، سانت‌به‌سانت وجودشان نمی‌سوخت آرام‌آرام. دور خیمه‌ها باز آشوب نمی‌شد کاش. آه. جرحاً علی جرح. حزناً علی حزن. ما سوختیم اما آتش بر خیمه‌های نینوا اگر دنباله‌ ما را توانست که بمیراند، آتش بر خیمه‌های رفح هم خواهد توانست. ما زنده‌ می‌مانیم باز؛ سوختگانی زنده. سوختگانی ایستاده تا روز وعده داده شده؛ تا آتش بر هستی جهانتان اندازیم و بر تل بلند خاکسترهای سیاهتان، بیرق لااله‌الا‌اللّه برافرازیم. دور نیست روز وعده‌مان، بسوزانیدمان هنوز. «مهدی مولایی»