مرا طاقتی کم است...

میخواهم که بنویسم.. اما انگار کلمات را گم کردم.. می‌نشینم که بنویسم.. از غم و رنج دوری ، از تجربه های زیسته جدید.. از اتفاقات عجیب و غریب.. از کتاب های خوانده‌ی اخیر.. از حرفا و صداها ، از شنیده ها و دیده ها... ، شرح بدم احوال این روزهایم را ، غم فراق را ، درد دلتنگی را... تمام سعی‌ام را هم می‌کنم که بنویسم.. اما هر کلمه‌ای که از قلمم بیرون می‌پرد، از نفس افتاده است؛ مثل یک نهنگ چند تنی کرخت و خسته می‌افتد روی ساحل کاغذها... شاید این خودمم که از نفس افتاده و خسته ام.. نمیدانم ، اما میخواهم که بنویسم..

#حضرت‌ِصد‌ُبیست‌ُهشت...