تیز دوم تیز دوم تا به سواران برسم نیست شوم نیست شوم تا بر جانان برسم خوش شده‌ام خوش شده‌ام پاره آتش شده‌ام خانه بسوزم بروم تا به بیابان برسم خاک شوم خاک شوم تا ز تو سرسبز شوم آب شوم سجده کنان تا به گلستان برسم چونک فتادم ز فلک ذره صفت لرزانم ایمن و بی‌لرز شوم چونک به پایان برسم چرخ بود جای شرف خاک بود جای تلف بازرهم زین دو خطر چون بر سلطان برسم عالم این خاک و هوا گوهر کفر است و فنا در دل کفر آمده‌ام تا که به ایمان برسم آن شه موزون جهان عاشق موزون طلبد شد رخ من سکه زر تا که به میزان برسم رحمت حق آب بود جز که به پستی نرود خاکی و مرحوم شوم تا بر رحمان برسم هیچ طبیبی ندهد بی‌مرضی حب و دوا من همگی درد شوم تا که به درمان برسم - مولانا

میل من سویِ وصال وقصد او سویِ فراق ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست!

روز در کسب هنر کوش که مِی خوردنِ روز دِل چون آینه، در زنگِ ظُلام اندازد

حماسه گیلگمش : شاهکار کهن میان‌رودان این کتاب کهن‌ترین اثر حماسی بشری که بر الواح گلی به خط میخی نوشته شده. درباره‌ی شاهی نیمه خدا که در جستجوی جاودانگی به سفری حماسی می‌رود. این اثر بیش از ۴ هزار سال قدمت داره و به پرسش های بنیادینی در رابطه با زندگی، مرگ، دوستی و معنای هستی می پردازه. #معرفی‌کتاب

با وجود اینکه قدمت زیادی داره باید بگم نه طولانیه و نه عجیب غریب! در ادامه تیکه هایی از این کتاب رو میفرستم تا خودتون ببینین چطوریاس😁✨

روزگاری دل سپردن‌ها دلیل عشق بود؛ اینک اما دل بریدن ها گواهی دیگر است!

ما ندانیم که دلبسته اوییم، همه مست و سرگشته آن روى نکوییم، همه فارغ از هر دو جهانیم و ندانیم که ما در پى غمزه او بادیه پوییم، همه ساکنان در میخانه عشقیم، مدام از ازل، مست از آن طرفه سبوییم، همه هر چه بوییم ز گلزار گلستان وى است عطر یار است که بوییده و بوییم، همه جز رخ یار، جمالى و جمیلى نبود در غم اوست که در گفت و مگوییم، همه خود ندانیم که سرگشته و حیران همگى پى آنیم که خود روى به روییم، همه - امام‌خمینی"قدس السره"

عشقِ به دیگری ضرورت نیست، حادثه است. عشقِ به وطن، ضرورت است، نه حادثه. عشقِ به خدا ترکیبی‌ست از ضرورت و حادثه‌. "یک عاشقانه آرام" - نادر‌ابراهیمی

به خدا سوگند خداوند چنان پرده‌پوشی کرده که می‌پنداری تو را بخشیده است. -امام‌علی‌علیه‌السلام

مگو راز دلت با هر کسی باز که در دنیا نیابی محرم راز - عطار

«‌عالم پر است از تو و خالی‌ست جای تو.» - صائب‌تبریزی