‌ 🟢ما مصممیم هر تهدیدی را در همان سطح که تراز بازدارندگی ایجاد میکند پاسخ دهیم روابط عمومی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: بسم الله الرحمن الرحیم فمن اعتدی علیکم فاعتدوا علیه بمثل ما اعتدا علیکم 🔹️رییس جمهور دروغگو ، تروریست و کودک‌کش آمریکا مدعی شده است که سپاه پاسداران قصد دارد آب شیرین کن های منطقه را بزند و مردم کشورهای منطقه را به زحمت بیاندازد. 🔹️اولا این ارتش متجاوز و ضد مردمی آمریکاست که جنگ را با کودک کشی و قربانی کردن صد وهشتاد کودک دبستانی آغاز کرده است و تاکنون پنج زیرساخت آبرسانی از جمله آبشیرین کن جزیره قشم را هدف قرار داده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تاکنون چنین کاری را انجام نداده است. 🔹️ثانیا این رییس جمهور تروریست و کودک‌کش آمریکاست که تهدید به حمله به نیروگاه های برق ایران کرده و طبیعی است که حمله به برق بسیاری از خدمات انسانی مانند بیمارستانها، پستهای امداد، شبکه آب و آبشیرین کن ها را مختل خواهد کرد و کار غیر انسانی است. کاری که ما کرده‌ایم ابلاغ تصمیم ما است که در صورت حمله به نیروگاه های برق ، ایران در اقدامی تلافه جویانه نیروگاه های برق رژیم اشغالگر و نیروگاه های برق کشورهای منطقه که به پایگاه های آمریکا برق رسانی می کنند و همزمان زیرساخت های اقتصادی و صنعتی و انرژی که آمریکایی ها سهامدار آن هستند را هدف قرار خواهد داد. شک نکنید که این کار را خواهیم کرد. 🔹️شما بیمارستان ما را زدید ما چنین کاری نکردیم، مراکز امداد ما را زدید چنین کاری نکردیم، مدارس ما را زدید ما چنین نکردیم اما برق را بزنید برق را خواهیم زد‌. 🔹️ما مصممیم هر تهدیدی را در همان سطح که در تراز بازدارندگی ایجاد میکند پاسخ دهیم و این کار را خواهیم کرد. آمریکا قابلیتهای ما را نمی شناسد و در میدان خواهد دید. و ماالنصر الا من عند الله العزیز الحکیم

📷 پیام یکی از مجاهدان هوافضای سپاه که روی بدنه یک موشک نوشت: حاضرم ثواب تمام لحظات مجاهدت در میدان را با یک ساعت کف خیابان بودن عوض کنم ✍ سلمان ایرانی 💥#ناگفته ها #محرمانه ها و #پیش_بینی ها را، در کانالِ #سلمان_ایرانی دنبال بفرمائید👇 @salmann313 @salmann313 🆔 ادمین پذیرش تبلیغات @f_aaha

✅ مریلا زارعی: فرزندان واقعی ایران، مدافعانش هستند مریلا زارعی، بازیگر سینما و تلویزیون: به مدافعان این سرزمین بگویید که فرزندان واقعی ایران شمائید، ما به شما افتخار می‌کنیم و خدا را شکر می‌کنیم که سعادت زیستن در زمانه‌ای را پیدا کرده‌ایم که شما مردان بزرگ چنین حماسه‌ای را رقم زدید. در تاریخ این سرزمین شجاعت و ایمان شما به نسل‌های آینده تدریس خواهد شد و من امیدوارم به شرط حیات دانش‌آموز این کلاس با شکوه باشم. شرمنده‌ی ایثار و غیرت شما، مریلا زارعی بازیگر. ✍ سلمان ایرانی 💥#ناگفته ها #محرمانه ها و #پیش_بینی ها را، در کانالِ #سلمان_ایرانی دنبال بفرمائید👇 @salmann313 @salmann313 🆔 ادمین پذیرش تبلیغات @f_aaha

⭕️میثم مطیعی امشب درباره حمله به زیرساخت‌های برق ایران صحبت کرد و اون رو خیلی ساده توضیح داد ✍ سلمان ایرانی 💥#ناگفته ها #محرمانه ها و #پیش_بینی ها را، در کانالِ #سلمان_ایرانی دنبال بفرمائید👇 @salmann313 @salmann313 🆔 ادمین پذیرش تبلیغات @f_aaha

✍ سلمان ایرانی 💥#ناگفته ها #محرمانه ها و #پیش_بینی ها را، در کانالِ #سلمان_ایرانی دنبال بفرمائید👇 @salmann313 @salmann313 🆔 ادمین پذیرش تبلیغات @f_aaha

📸 حمید رسایی، نماینده مجلس: شورای شهر تهران باید بلواری که به نام علی دایی است را به نام ‌حسین محمدی تغییر دهد؛ اسطوره ایرانیان امثال آقای محمدی هستند که پای لانچر شلیک موشک دو دست و دو پا تقدیم کرده‌اند نه کسی که حتی حاضر نشد تجاوز و کشتار مردم ایران را محکوم کند، شورا تغییر ندهد، مردم خودشان تغییر میدهند. ✍ سلمان ایرانی 💥#ناگفته ها #محرمانه ها و #پیش_بینی ها را، در کانالِ #سلمان_ایرانی دنبال بفرمائید👇 @salmann313 @salmann313 🆔 ادمین پذیرش تبلیغات @f_aaha

🟢 حکومت نظامیِ معکوس 1⃣1⃣1⃣ ▪️ مردم جاخالی نمی‌دهند، جاهای خالی را پر می‌کنند ✍سلمان ایرانی کیفم را پر می‌کنم از هله‌هوله و می‌زنم به دل خیابان. خوراکی‌ها، باج سبیل یا حق‌السکوت بچه‌هاست که نباید مثل ذخایر استراتژیک موشک‌های تاد، ته بکشد. تا ته مراسم باید سوخت‌رسانی کنم. این روزها مردم، خیابان را مثل دروازه‌ی تیم ملی در جام جهانی می‌بینند. قهرمان جهان هم که حمله کند، اتوبوس پارک می‌کنند روی خط دروازه تا توپی رد نشود. با سر، با پا، درازکش، در موقعیت شیرجه، در حال غلت زدن، حتی با سکندری خوردن و مصدوم شدن؛ مهم نیست چطور، فقط نمی‌گذارند توپی رد شود. شاید هم حس پتروس فداکار را دارند و خیابان را مثل سد می‌بینند. سدی که باید به هر قیمتی شده نشتی ندهد. نباید رخنه‌ای در سد کشور ایجاد شود، به هر قیمتی که شده؛ با معده‌ی خالی، با دهان تشنه، با عضلات خسته، با حنجره‌ی گرفته، با چشم‌های بیخواب، با دل داغدار، حتی زیر موج انفجار، بلکه تا پای جان. اینجا انگار حکومت‌نظامیِ معکوس شده؛ طوری که مردم فقط برای کارهای ضروری به خانه می‌روند! می‌زنم به دل خیابان تا گُل نخوریم و سیل ما را نبرد. صدای بلندگوها از دور، مثل نور فانوس دریایی، مسیر تجمع را نشانم می‌دهد. آنجا مهدی رسولی با «بزن که خوب می‌زنی» معرکه گرفته و محمدحسین طاهری با «حریفت منم» نفس‌کش می‌طلبد و محسن چاووشی با «بکُش غم کُشنده را» بکُش‌بکُش راه انداخته. شعارها و سرودها کار شیپور جنگ را می‌کنند و مداحان و خوانندگان انگار مارش نظامی می‌زنند. جنگ پدیدهٔ عجیبی است؛ در ناامنی، داشته‌های مغفول یک ملت رو می‌شود و ظرفیت‌های پنهانش بُر می‌خورد و رو می‌آید. مثلاً یادم نمی‌آید روزی در مرثیه‌ها و سوگواری‌ها، یادی از رستم تهمتن کرده باشند. یا اینکه در دسته‌جات از ادبیات شاهنامه برای توصیف رزم استفاده شده باشد. مثلاً شاید بتوان سرنوشت ناو آبراهام را با شگرد مداحی و صنایع ادبی به سرگذشت فیل ابرهه شبیه دانست، اما تشبیه ناو به گاو و ایران به شیر گرسنه، فقط از حکیم ابوالقاسم فردوسی برمی‌آید. نه جعبه‌ی پاندورا و نه چراغ جادو، هیچ‌کدام؛ تاریخ و سنت ایرانی، زاغه مهمات استراتژیک فرهنگی ماست که برای روزهای مبادا پلمب نگهش داشته‌ایم و حالا خواسته ناخواسته درش باز شده؛ چیزی شبیه صندوق ذخیره‌ی فرهنگی. بله جنگ، پدیده عجیبی است؛ پلمب‌شکن است. به جمعیت که می‌رسم، خیال کن ایران به قهرمان جام جهانی گل زده و پرچم‌ها رفته‌اند بالا. دریای پرچم، هوش مصنوعی و فتوشاپ نیست. من کله‌زرد نیستم، با چشم‌های خودم دارم می‌بینم. اما این همه پرچم از کجا؟ حتماً پرچم‌فروش‌ها این روزها سه شیفته کار می‌کنند؛ مثل کارخانه‌های موشک‌سازی و پهپادسازی، یا آژیرهای سرزمین‌های اشغالی. هر ماشینی از خیابان رد می‌شود، از تمام پنجره‌هایش پرچم ایران بیرون زده. حس می‌کنند یکی کم است و به تعداد سرنشین پرچم لازم است. برای اینکه حق مطلب ادا شود، گاهی خودشان هم تا کمر از پنجره بیرون می‌آیند. یا یک باند سیار کنار پرچم بیرون می‌دهند. خلاصه اینکه پرچم یک وسیله شخصی شده و همه یکی از آن دارند. خودم خانمی را دیدم که پرچم سه‌رنگی دستش بود و داشت ماهی قرمز می‌خرید. یا مردی که میل‌پرچم را ترک موتورش بسته بود و داشت با اهل و عیال می‌رفت. در کافه‌ها و فودکورت‌ها و مال‌ها هم پرچم می‌بینم. مردم با پرچم انگار حس خاصی دارند؛ همان حسی که داداش کایکو در سفرهای میتی‌کومان به دستمال قدرتش داشت. چیزی که با آن، همه‌ی دشمنان را مجبور می‌کرد به مأمور مخصوص حاکم بزرگ، احترام بگذارند و در مقابلش تعظیم کنند1⃣1⃣1⃣

🟢🟢حکومت نظامیِ معکوس2⃣2⃣2⃣ ▪️ مردم جاخالی نمی‌دهند، جاهای خالی را پر می‌کنند ✍ سلمان ایرانی . . . سوخت‌رسانی را ادامه می‌دهم و دستمال قدرتم را بلند می‌کنم. هنوز خیلی راه مانده. وسط جمعیت، زنی وزیر شعار شده و معرکه گرفته. بعد از آن ترورهای ناجوانمردانه و ثُلمه‌های جبران‌ناپذیر، لابد می‌خواهد خلأ قدرت را پر کند. جمعیت به سیاهی می‌زند و تعداد زن‌ها دو بیشتر به چشمم می‌آید. نمی‌دانم شاید آن خانم میان‌سال هم که تی‌شرت آستین کوتاه به رنگ زرد قناری پوشیده و موهای بلندش را دُم‌اسبی بسته و از بالکن خانه‌اش هم‌ضرب با مردم داخل خیابان سینه می‌زند، می‌خواهد خلأیی را پر کند. و بالای آن تراسِ جمع و جور، دست کوچکی که به زور از لابلای موتور کولرها بیرون زده و پرچمی را تکان می‌دهد، حتماً دارد جای خالی چیزی را پر می‌کند. جلوتر که می‌روم، پیرمردی فرتوت و دست‌به‌عصا از دور برایم دست تکان می‌دهد و با خودش حرف می‌زند. فکر می‌کنم با مشکلات کهنسالی و آلزایمر و چه‌بسا دوقطبی شخصیتی دست به گریبان است. اعتنا نمی‌کنم تا به او می‌رسم. پیرمرد می‌گوید: «دخترم اینجا کنار جدول یه گودال عمیقه، مراقب باش بچه‌هات نیفتن داخلش.» از قضاوتم شرمنده می‌شوم و تشکر می‌کنم. دور می‌شوم و می‌روم، اما پیرمرد همانجا سر پستش می‌ماند. او شاید نتواند گودال را پر کند، اما جای خالی چیزی را پر کرده. هنوز ذهنم درگیر پیرمرد است که فسقلی چادرم را می‌کشد تا پرچم را از دستم بگیرد. با بچه‌ی کالسکه کناری، چشم‌وهم‌چشمی می‌کند. زیرچشمی مادرش را می‌پایم. کالسکه را طوری می‌راند انگار پشت فانتوم نشسته. نمی‌دانم شاید اثر معرکه گرفتن‌ها و نفس‌کش طلبیدن‌ها و بکش‌بکش‌هایی باشد که می‌شنود. مردها پشت لانچر می‌نشینند و شاسی موشک را فشار می‌دهند، اما زن‌ها کجا حس حماسی خود را پر و بال بدهند؟! مردها به قول شاعر «سوی معرکه پرواز می‌کنند»، اما زن‌ها را کجا مجال تیک‌آف است! چشم از کالسکه‌ران می‌گیرم و به مأموریت خیابان برمی‌گردم. محمود کریمی دارد «ای میهن خدایی» می‌خواند که ناگهان بلندگوها خاموش می‌شود. جمعیت از شور می‌افتد. حرکت ادامه دارد، اما انگار راهپیمایی سکوت شده. مثل فیلم‌های صامت یا ویدیوهای گیف، بی‌صدا حرکت می‌کنیم. چند لحظه بعد، مداح آهسته می‌گوید: «عزیزان! سمت راست ما بیمارستانه. من سکوت می‌کنم و شما یه حمد شفا برا بیمارا بخونید تا از اینجا عبور کنیم.» نمی‌دانم آدم‌هایی که آنجا بستری شده‌اند هم سهمی در پر کردن خلأها دارند یا نه. یا کسی به آنها دستمال قدرت می‌دهد یا نه. اما مطمئنم آنها هم به صندوق ذخیره فرهنگی وصل‌اند. این را از آن جوان موتورسواری فهمیدم که با موج انفجار زمین خورده و خونین و مالین شده بود و داشت ناله می‌کرد، اما تلفنش که زنگ خورد، جواب مادر را پرقدرت و سرحال داد تا دلواپسش نشود. خودش رفت کنج بیمارستان و شاید با نقص عضو برگردد، اما در لحظه‌ی درست، توی دل مادر را پر کرد. به انتهای مسیر می‌رسیم. حق‌السکوت‌هایم مثل دوران سکوت ایران تمام شده. باج سبیلی هم دیگر در کار نیست. کم‌کم غرغر بچه‌ها شروع می‌شود. از کتف و کول افتاده‌ام و زانوهایم مورمور می‌شود. مردم اما تازه گرم شده‌اند؛ برای ادامه مسیر با کاروان خودرویی. مثل دوی امدادی می‌ماند؛ این برنامه باید پرچم خود را به برنامه‌ی بعدی برساند. خیابان نباید خالی شود. دشمن را خیال برمی‌دارد. مردم جاخالی نمی‌دهند، جای خالی را پر می‌کنند.2⃣2⃣2⃣

✍ سلمان ایرانی 💥#ناگفته ها #محرمانه ها و #پیش_بینی ها را، در کانالِ #سلمان_ایرانی دنبال بفرمائید👇 @salmann313 @salmann313 🆔 ادمین پذیرش تبلیغات @f_aaha

‌فرض کنید به جای ١۶٨ دانش آموز میناب، ٣۵ دانش آموز با اتوبوس تصادف می کردند و فوت می شدند. ‌سلبریتی ها و حقوق بشر ی ها: ‌-حمل و نقل فرسوده است ‌-جاده ها استاندارد نیست ‌-نظارت نیست ‌-جان مردم بی ارزش است و.... ‌اینها زمانی به میدان می آیند که احساس کنند می شود نظام را متهم کرد. ‌البته متعهدانشان را فراموش نمی کنیم.