هر چی جمله بندی کردیم شرحی بنویسیم دیدیم امکانش نیست ..پس همون بدون شرح

البتّه اینها غیر از انتقام از قاتل است؛ اینهایی که گفتیم، مربوط به مجموع استکبار و آمریکا است؛ قاتل سلیمانی و آمر به قتل سلیمانی باید انتقامشان را پس بدهند؛ آن به جای خودش محفوظ است. اگر چه به گفته‌ی یک عزیزی، کفش پای سلیمانی هم بر سرِ قاتل او شرف دارد و سرِ قاتل او هم برود، فدیه‌ی کفش سلیمانی هم نمیشود؛ این هست امّا بالاخره غلطی کردند، بایستی انتقام پس بدهند؛ هم آمر، هم قاتل بدانند که در هر زمان ممکن، هر وقت ممکن شد -ما دنبال وقت ممکن هستیم- باید انتقامشان را پس بدهند رهبر شهید انقلاب

آریل بن مناشه : اسرائیل اگر از ترامپ حس تهدید بگیرد، اسناد اپستین را منتشر خواهد کرد!

احتمالا بارها شما نیز شنیده‌اید که آقای دکتر پزشکیان دیگر مسئولان ارشد کشور را تهدید به استعفای خودش می‌کند یا می‌گوید اگر فلان شود من نمی‌توانم کار کنم او حالا صراحتا ضمن تکذیب این نقل و قول‌ها تلویحاً اعلام کرد دور بعد نیز شرکت خواهد کرد.

📸تصویر امضا پزشکیان بر تفاهم نامه

🎥 انتشار فیلم لحظه امضای تفاهم‌نامه ایران توسط ترامپ 🔹رسانه‌های آمریکایی کلیپی از امضای یادداشت تفاهم ایران توسط «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا حین ضیافت شام با همتای فرانسوی در کاخ ورسای را منتشر کردند.

بقائی: 🔹بعضی آسیب‌هایی که به ایران وارد شد با عدد و رقم حل نمی‌شود. ما برای همیشه نسبت به این جنایات مطالبه‌گر خواهیم ماند. 🔹تعهد در برابر تعهد؛ قرار نیست ما تعهدی انجام دهیم اما طرف مقابل از انجام تعهد طفره رود. 🔹بدون مماشات، اجرای تعهدات طرف مقابل را رصد می‌کنیم. در صورتی تعهدات‌مان را انجام می‌دهیم که طرف مقابل به تعهدش عمل کند. 🔹انتقال مواد غنی‌شدۀ هسته‌ای به خارج از کشور برای ما غیرقابل قبول است. 🔹رقیق‌سازی مواد غنی‌شده گزینۀ جدیدی نیست. الان هم به‌عنوان یک گزینه معرفی شده تا راه را بر گزینه‌های دیگر ببندیم. 🔹متن تفاهم به فارسی و انگلیسی امضا شده است. 🔹اگر فقط متن انگلیسی بود ممکن بود در ترجمه دچار مشکلات سلیقه‌ای شویم اما الان طرفین علاوه بر متن انگلیسی، متن فارسی را هم امضا کرده‌اند. 🔹در بازۀ ۶۰ روزه طرف مقابل نباید اقدام به تقویت حضور نظامی در منطقه یا وضع تحریم‌های جدید بکند. 🔹چنین اقداماتی، نقض توافق محسوب می‌شود. 🔹اسقاط تحریم نفتی ایران از امروز شروع می‌شود و در حین مذاکرات ادامه می‌یابد. 🔹تحریم نفتی ایران باید برداشته شود؛ نه روی کاغذ. بلکه با همه ملزومات آن. ایران باید بتواند نفت خود را بفروشد، حمل‌ونقل و بیمه دچار مشکل نباشد و عواید حاصل از فروش نفت را هم باید دریافت کند. 🔹همزمان با تفاهم‌نامه، دربارۀ ۳ موضوع دیگر هم مذاکره شد. 🔹فقط دربارۀ تفاهم‌نامه مذاکره نکردیم؛ همزمان با متن، دربارۀ آزادسازی دارایی‌های مسدود شده ایران، دربارۀ بحث بازسازی خسارت و لغو تحریم‌های نفتی به صورت مجزا مذاکره کردیم. 🔹باید بتوانیم هرگاه اراده می‌کنیم از اموال مسدود شده خود استفاده کنیم و برای هر خریدی از این دارایی‌ها استفاده کنیم. 🔹در سنوات گذشته تجربه‌های تلخی از بدعهدی آمریکا در زمینۀ آزادسازی اموال متعلق به ملت ایران داریم. همۀ این تجارب در مذاکرات مد نظر بود تا اطمینان حاصل کنیم این‌بار آمریکا به تعهد خودش عمل می‌کند. 🔹اگر تعرضات رژیم صهیونیستی در لبنان ادامه یابد، نقض تعهدات آمریکا محسوب می‌شود. 🔹ما آمریکا و رژیم صهیونیستی را از هم جدا نمی‌کنیم اما در شیوه‌ها و روش‌ها اختلا‌ف‌نظرهایشان کاملاً مشهود است. 🔹ضمانت اجرای این توافق، قدرت ما، توانایی ما برای اقدام متقابل و اصل تناظر در تعهدات است.

✍️ در ارزیابی اولیه، این سند واجد چند نکته مثبت و راهبردی است: ➕️ ​تغییر ادبیات به نفع روایت ایران: نام‌گذاری هوشمندانه سند تحت عنوان «خاتمه جنگ تحمیلی»، خط بطلانی بر روایت غربی است و واشنگتن را مجبور به پذیرش مسئولیت اقدامات خود کرده است. ➕️ ​عقب‌نشینی عینی آمریکا: تعهد صریح آمریکا به پایان دادن به محاصره دریایی ظرف ۳۰ روز و خروج نیروهای نظامی‌اش از حوزه پیرامونی ایران، یک دستاورد ملموس ژئوپلیتیک است. ➕️​بند ۱۳؛ دژ محکم سند: منوط کردن ادامه مذاکرات به اجرای واقعی معافیت‌های نفتی و بازگشت دارایی‌ها، نشان می‌دهد این بار کسی چک سفید امضا به آمریکا نداده است. این بند باید مثل یک گیوتین عمل کند؛ به محض اولین شیطنت یا تاخیر، کل تفاهم‌نامه باید هوا برود. ❗️​اما چیدمان حقوقی این متن، در کنار این نقاط قوت، واجد چند دغدغه و ساده‌انگاری جدی است که اگر با بدبینی مطلق به آن نگریسته نشود، می‌تواند به یک تله دیپلماتیک تبدیل شود: ➖️ ​بازگشایی تنگه هرمز؛ اهرم نقدِ میدان در ازای دستاورد نامشخص: در بند ۵، ایران متعهد شده است که بلافاصله و ظرف ۳۰ روز پس از مین‌زدایی، عبور و مرور ایمن کشتیرانی تجاری در تنگه هرمز را برقرار کند. این یعنی ایران حیاتی‌ترین و قدرتمندترین اهرم فشار خود در کل منطقه را به صورت کاملاً نقد و فوری در اختیار طرف مقابل می‌گذارد؛ آن هم در حالی که مابه‌ازای دریافتی ایران (مانند لغو تحریم‌ها یا خروج کامل نیروهای آمریکا) به آینده و منوط به حصول توافق نهایی طی ۶۰ روز آینده شده است. واگذاری این ابزار بازدارندگی در ابتدای مسیر، دست ما را در چانه‌زنی‌های سخت بعدی خالی می‌کند. ➖️ ​سراب ۳۰۰ میلیارد دلاری؛ وعده نسیه به جای دستاورد نقد: مانور روی برنامه توسعه ۳۰۰ میلیارد دلاری، چیزی جز دل‌خوش کردن به وعده و وعیدهای روی کاغذ نیست. این رقم یک تعهد نقد و ملموس نیست، بلکه یک «برنامه آتی» است که جزییاتش تازه قرار است ظرف ۶۰ روز آینده توافق شود. گره زدن انتظارات اقتصادی به تعهدِ کشوری که بزرگ‌ترین ناقض عهدنامه‌های بین‌المللی است، با هیچ منطقِ منفعت‌محوری سازگار نیست. آمریکا متخصص خرید زمان با وعده‌های بزرگ و پوچ است. ➖️ ​کلاه‌برداری واژگانی با اصطلاح «اسقاطیه» (Waivers): در بند ۱۰، پذیرش اصطلاح «اسقاطیه‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا» یک ریسک خطرناک است. اسقاطیه یعنی ساختار تحریم‌ها کاملاً زنده و پابرجا می‌ماند و رئیس‌جمهور آمریکا صرفاً هر چند ماه یک‌بار اجرای آن را متوقف می‌کند. تن دادن به این فرمول موقت برای صادرات نفت، یعنی بستن رگ حیاتی اقتصاد کشور به امضا و مَجازات دوره‌ای واشنگتن. ➖️ ​سوداگری با نقدینگی هسته‌ای: رقیق‌سازی اورانیوم غنی‌شده (در بند ۸) یک اقدام کاملاً برگشت‌ناپذیر یا حداقل بسیار هزینه‌بر است. رقیق کردن دستاوردهای دانشمندان کشور پیش از لغو ملموس، قطعی و راستی‌آزمایی‌شده کل تحریم‌ها، ریسک بالایی دارد. آمریکایی‌ها نباید دستاورد نقد بگیرند و وعده نسیه تحویل دهند. ​کلام آخر: آمریکا از روی صلح‌طلبی به اسلام‌آباد نیامده؛ آن‌ها زیر فشار تنگناهای ژئوپلیتیک تن به این تفاهم داده‌اند. مهار بحران خوب است، اما نباید دچار این توهم شد که خوی استکباری واشنگتن تغییر کرده است. اگر این ۶۰ روز با وسواس، سخت‌گیری شدید و تکیه بر ماشه سلاح طی نشود، این تفاهم‌نامه هم صرفاً به سندی برای خرید زمان برای دشمن تبدیل خواهد شد. نباید اجازه داد دستاوردهای عینی میدان و برگ‌های برنده نظیر تنگه هرمز، در راهروهای دیپلماسی کم‌رنگ شود. ✍️ مرتضی پورنصیری

#تحلبل ♨️نقدی بر تفاهم نامه ۱۴ بندی ایران و آمریکا دیپلماسی زمانی ادامه میدان‌ست که دستاوردهای میدان را تثبیت کند، نه اینکه دستاوردهای میدان را روی میز مذاکره ببرد و درباره آن چانه‌زنی کند. اگر بر سر خروج نیروهای امریکایی از منطقه مذاکره میشد میتوانستند ادعا کنند که با مذاکره جنگ را ادامه دادیم