🌹🍃🍃 🍃﷽ 🍃 ✨لاتَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا / ۲۴ مريم 🌱دیروز به مکالمه دو نفر گوش می‌دادم که یکی از آن‌ها با چشمانی خیس از اندوه سنگینش می‌گفت، و دیگری مدام با لبخندی تصنعی تکرار می‌کرد: «ولش کن، ناشکری نکن، نیمه پر لیوان رو ببین، همه چیز برای خیر ماست!» مادری که فرزند بیمار دارد و دیگر رمقی برای گریستن هم ندارد، اما اطرافیان حتی فرصت سوگواری به او نمی‌دهند و می‌گویند قوی باش. جوانی که در اوج بحران اقتصادی تمام سرمایه‌اش از دست رفته، اما در جلسات و کتاب‌ها به او القا می‌کنند که اگر شکست خورده‌ای چون فرکانس ذهنت منفی بوده است. دوستی که از درون متلاشی شده، اما از ترس اینکه مبادا به او برچسب آدم انرژی‌منفی بزنند، پشت یک لبخند پهن و مصنوعی پنهان می‌شود. آیا واقعاً حال این آدم‌ها با این جملات خوب می‌شود؟ آیا تزریق امیدواریِ زوری، دردی را دوا می‌کند؟ هرگز! گاهی مشکل از ناامیدی نیست؛ از تحمیل یک امید توخالی و فریبنده است. ما در سال‌های اخیر دچار پدیده‌ای به نام مثبت‌اندیشی سمی شده‌ایم؛ وضعیتی که در آن، حق رنج‌کشیدن، گریستن و حتی ترسیدن را از انسان سلب می‌کنیم. به ما یاد داده‌اند که هر احساس ناخوشایندی نوعی گناه یا ضعف است که باید فوراً زیر فرشی از تلقین‌های شاد پنهان شود. یک تفاوت ظریف اما بنیادی وجود دارد: امید واقعی، عبور شجاعانه از دل تاریکی و پذیرش درد است؛ اما مثبت‌اندیشیِ بزک‌کرده، انکار چشم‌بسته واقعیت است. این جمله که «اصلاً بهش فکر نکن»، گاهی از هزار توهین تحقیرآمیزتر است؛ زیرا به انسان رنج‌دیده این پیام ناگفته را می‌دهد: رنج تو بی‌ارزش است و من حوصله دیدن زخم‌های واقعی تو را ندارم! انسان موجودی چندبعدی است؛ همان‌طور که نیاز به شادی و آرامش دارد، حق دارد گاهی بترسد، خسته شود، کم بیاورد و در سکوت غصه‌اش را هضم کند. پاک‌کردن صورت‌مسئله، رنج را از بین نمی‌برد؛ بلکه آن را در عمق جان انسان انبار می‌کند تا روزی به شکل افسردگی‌های حاد سر باز کند. در قرآن کریم، در سخت‌ترین لحظات ولادت حضرت عیسی، کلامی از زبان حضرت مریم (سلام‌الله‌علیها) نقل شده که عمق این حقیقت انسانی را نشان می‌دهد: «يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا» (۲۳ مریم)؛ "ای کاش پیش از این مرده بودم و به کلی فراموش می‌شدم!" خداوند این فریادِ درد و این اوج استیصالِ پاک‌ترین بانو را نه سرزنش کرد و نه به او گفت انرژی منفی نده؛ بلکه در آیه بعد فرمود: غمناک مباش، پروردگارت زیر پای تو چشمه‌ای روان ساخته است. خداوند ابتدا حقِ دردکشیدن را به رسمیت شناخت و سپس دست او را گرفت. در ارتباط با عزیزانمان نیز باید همین شیوه رحمانی را پیش بگیریم. گاهی بهترین همدردی، بمباران‌کردن طرف مقابل با جملات انگیزشی نیست؛ نشستن در کنار او و سکوت‌کردن است. گاهی ارزشمندترین کمک، این نیست که سریع راه‌حل نشان دهیم؛ این است که اجازه دهیم طرف مقابل بدون خجالت، بار سنگین اشک‌هایش را زمین بگذارد. و گاهی یک انسان داغ‌دیده، فقط محتاج شنیدن همین کلام صمیمانه است: «می‌فهمم چقدر سخت است؛ حق داری ناراحت باشی، لازم نیست ادای قوی‌ها را درآوری، من کنارت هستم.» فراموش نکنیم که التیام زخم، از پذیرش سوزش آن شروع می‌شود، نه از انکار وجودش. آدم‌ها با شعارهای زرد و امیدهای کاذب آرام نمی‌گیرند؛ آنها را با درک‌کردن رنج‌های واقعی‌شان تسکین دهید! #قرآن_و_روانشناسی 📝 محمدرضا حدادپور جهرمی 🍃 🌹🍃 https://eitaa.com/salsabeell

🌸°• درخواست یکی از خانما سر کلاس صحیفه سجادیه: "اگه ممکنه اساتید نشانی آیات و روایات رو مشخص کنند" خواستم بگم اگه ایشون حافظ قرآن بود، خودش میتونست تشخیص بده آیاتی که سر کلاس خونده میشه کجای قرآنه... ☘حافظای قرآن متوجه میشن چه لذتی داره😌 #دلی