اینم درنظر بگیرید که در دوران پهلوی ایران تحریم نبود.

حجم زیر ساخت‌ها در دوره ۴۷ ساله جمهوری اسلامی ده برابر دوره ۵۴ ساله پهلوی بوده.

مثال:

تولید برق در سال ۱۳۵۷، هفت هزار مگاوات بود، اما تولید برق ایران در سال ۱۴۰۴ بالای نود هزار مگاوات.

تعداد بیمارستان و خانه بهداشت در سال ۵۷ کمتر از ششصد اما سال ۱۴۰۴ بیش از چهل و هشت هزار.

جاده قبل از سال ۵۷، ۳۵ هزار کیلومتر اما سال ۱۴۰۴ بیش از ۲۳۰ هزار کیلومتر.

مترو قبل انقلاب صفر بعد از انقلاب بیش از ششصد کیلومتر.

راه آهن سال ۵۷ کمتر از ۵ هزار کیلومتر اما سال ۱۴۰۴ بیش از ۱۵ هزار کیلومتر.

گازکشی قبل انقلاب؛ گاز چیه اصلاً؟ اما بعد انقلاب تقریبا سراسر کشور گاز داره.

در زمینه ساخت دانشگاه و مدرسه و تسویه آب‌شرب و لوله‌کشی و تولید مصالح ساختمانی و فرودگاه و مواد غذایی و گندم و امثالهم تفاوت در همین حدود و بیشتر است.

حتی صنایع سنگین زمان پهلوی مانند ذوب آهن اصفهان که به دست شوروی ساخته شد، بعد از انقلاب ٧٠ برابر از نظر تولید و بازرگانی توسعه پیدا کرد.

همه‌ی پیشرفت‌های صنعتی و علمی بعد از انقلاب در شرایط جنگ، تحریم و محاصره‌ی اقتصادی سخت و به دست توانمند متخصصان و کارگران ایرانی حاصل شده است.