چند تا از همکارِ من واردِ آموزش و پرورش شه و چند تا دخترِ دیگه سمّ ببینن و ارزش‌هاشون عوض شه؟!

من و تو این وسط چه کاره‌ایم؟ نقش‌مون چیه؟ چه کار کنیم؟

مردم با بیمه سر و کار دارن... با تأمین اجتماعی... با پلیس + ۱۰... با بیمارستان دولتی... با دادگاه... با آموزش و پرورش... با فلان اداره‌ی کوفت... با بهمان اداره‌ی مرگ... بعد تو همه‌ی اینا از ده تا، پنج تا ریاکار... می‌فهمین چرا مردم از دین و دین‌داری دوری می‌کنن و همه‌چی خلاصه شده تو نماز و روزه؟!

دخترها برکتن... رفتم کلاس خصوصی دخترم این‌بار سینی چای نیاورد، فلاسک چای آورد! سعی کردم با لبخند وارد شم و خشمم و این یه‌دونه نبینه ولی دخترا خوب می‌فهمن... پنج‌شنبه سرما خوردم و حالم رو به موته ولی از خونه شاگردم انداختم پیاده برم حرم... هم پیاده‌روی سرم و سبک می‌کنه، هم حرم ببینم یکم نق‌وناله کنم سبک شم.

چطور بگم که بدونین چرا دارم رگباری می‌نویسم؟ انقلابی بااااااااید بتونه تحلیل کنه. تحلیل! نه خبر! ما در انباشتِ اطلاعاتِ پراکنده‌ی صفحات و کانال‌هاییم. اتفاقی بیفته منتظریم ببینیم فلان کانال چی می‌گه. اما تحلیل بلد نیستیم! عزیزانِ انقلابی! من در جهادی آزمودم؛ شما یه فیلم رو نمی‌تونین تحلیل کنید، چه برسه به مسأله‌ی فلسطین(!) ما در نبودِ تحلیل، ساده از کنارِ همه‌چیز می‌گذریم و نسل رو تحویل می‌دیم و دلمون و به کارایی که نه وظیفه است، نه ضرورت وَ فقط حبابی از انقلابی‌گریه دل خوش کردیم!

حضرتِ امام الرئوف! اگه زرنگی بوی شُبهه و حرام می‌داد، شما من رو اسکول حفظ بفرما!

آقا امام رضا! دخترتون رو از تدریج... از همرنگِ جماعت شدن... از توجیهاتِ عقل... از آزمون‌های سخت و آسون در پناه بگیرید...

یابن فاطمه! مال و کار و زندگی و روابط و نفس به نفسِ من رو از حرام پاک و حفظ بفرمایید...

یابن خدیجة‌الکبری! از مکرِ دنیای دین‌رنگ و شیطان‌مسلک به شما پناه میارم...

یا عالِمِ آل محمّد! به دخترام قوّه‌ی تمییز و تشخیص عنایت بفرمایید... شما به قلب‌هاشون دست بکشید و بصیرت‌شون بدید...

یا وجیهاً عند الله! من و همکارام و دخترام و هرکه در دایره‌ی انقلاب اسلامی ذره‌ای اثرگذاره، هدایت بفرمایید...

ضعف و سردرد و تهوّع؛ عوارضِ سرماخوردگی‌ایه که نه دکتر رفتم، نه قرص خوردم که خواب‌آوره و مدرسه بی‌حال باشم... خیابون‌ها رو متر کردم و دنیا به ته رسید و ظلم نه! در شبِ فتنه، شبِ فتنه، شبِ خنجرها باز هم چاره علی بود نه آن دیگرها باز هم یک نفر از درد به من می‌گوید من زبان‌بسته‌ام و خواجه سخن می‌گوید من که از آتشِ دل چون خُم مِی در جوشم مُهر بر لب‌زده خون می‌خورم و خاموشم طاقت‌آوردنِ این دردِ نهان آسان نیست شِقْشقیّه است و سخن گفتن از آن آسان نیست... برمی‌گردم خونه؛ با تیرهای به هدف‌نخورده و پوکه‌های خالی... چاره‌ای جز ظهور نداریم. جز وارثِ علی علیه السلام. @sarbehrah