دخترها برکتن... رفتم کلاس خصوصی دخترم این‌بار سینی چای نیاورد، فلاسک چای آورد! سعی کردم با لبخند وارد شم و خشمم و این یه‌دونه نبینه ولی دخترا خوب می‌فهمن... پنج‌شنبه سرما خوردم و حالم رو به موته ولی از خونه شاگردم انداختم پیاده برم حرم... هم پیاده‌روی سرم و سبک می‌کنه، هم حرم ببینم یکم نق‌وناله کنم سبک شم.

چطور بگم که بدونین چرا دارم رگباری می‌نویسم؟ انقلابی بااااااااید بتونه تحلیل کنه. تحلیل! نه خبر! ما در انباشتِ اطلاعاتِ پراکنده‌ی صفحات و کانال‌هاییم. اتفاقی بیفته منتظریم ببینیم فلان کانال چی می‌گه. اما تحلیل بلد نیستیم! عزیزانِ انقلابی! من در جهادی آزمودم؛ شما یه فیلم رو نمی‌تونین تحلیل کنید، چه برسه به مسأله‌ی فلسطین(!) ما در نبودِ تحلیل، ساده از کنارِ همه‌چیز می‌گذریم و نسل رو تحویل می‌دیم و دلمون و به کارایی که نه وظیفه است، نه ضرورت وَ فقط حبابی از انقلابی‌گریه دل خوش کردیم!

حضرتِ امام الرئوف! اگه زرنگی بوی شُبهه و حرام می‌داد، شما من رو اسکول حفظ بفرما!

آقا امام رضا! دخترتون رو از تدریج... از همرنگِ جماعت شدن... از توجیهاتِ عقل... از آزمون‌های سخت و آسون در پناه بگیرید...

یابن فاطمه! مال و کار و زندگی و روابط و نفس به نفسِ من رو از حرام پاک و حفظ بفرمایید...

یابن خدیجة‌الکبری! از مکرِ دنیای دین‌رنگ و شیطان‌مسلک به شما پناه میارم...

یا عالِمِ آل محمّد! به دخترام قوّه‌ی تمییز و تشخیص عنایت بفرمایید... شما به قلب‌هاشون دست بکشید و بصیرت‌شون بدید...

یا وجیهاً عند الله! من و همکارام و دخترام و هرکه در دایره‌ی انقلاب اسلامی ذره‌ای اثرگذاره، هدایت بفرمایید...

ضعف و سردرد و تهوّع؛ عوارضِ سرماخوردگی‌ایه که نه دکتر رفتم، نه قرص خوردم که خواب‌آوره و مدرسه بی‌حال باشم... خیابون‌ها رو متر کردم و دنیا به ته رسید و ظلم نه! در شبِ فتنه، شبِ فتنه، شبِ خنجرها باز هم چاره علی بود نه آن دیگرها باز هم یک نفر از درد به من می‌گوید من زبان‌بسته‌ام و خواجه سخن می‌گوید من که از آتشِ دل چون خُم مِی در جوشم مُهر بر لب‌زده خون می‌خورم و خاموشم طاقت‌آوردنِ این دردِ نهان آسان نیست شِقْشقیّه است و سخن گفتن از آن آسان نیست... برمی‌گردم خونه؛ با تیرهای به هدف‌نخورده و پوکه‌های خالی... چاره‌ای جز ظهور نداریم. جز وارثِ علی علیه السلام. @sarbehrah

بگذار نماز بخوانند در اين وقت، گاهِ نمازِ ظهر شد. حسين عليه‏السلام فرمان داد تا زهير بن قين و سعيد بن عبد اللّه‏ حنفى، پيش رويش ايستادند تا با مانده‌ی اصحاب، نمازِ خوف بگزارد. هر تير كه به سوى حسين عليه‏السلام گشاده گشت، سعيد بن عبد اللّه‏، به جان مى‏خريد و همواره خود را وِقايه (نگاهبان) جانِ امام مى‏نمود و قدمى واپس ننهاد تا به زمين افتاد و مى‏گفت: خداوندا! بر اينان لعنتى چون لعنِ عاد و ثمود فرو فرست. خداوندا! پيامبرت را از من سلام برسان و وى را ابلاغ فرما كه ما چه رنج‏ها كه از جراحاتِ وارده ديديم؛ چه من پاداش خود را در يارىِ ذريّه‌ی پيامبرت از تو مى‏خواهم. آن‌گاه به شهادت رسيد ـ رضوان اللّه‏ عليه ـ. مقتلِ لهوف @sarbehrah

برای یارانِ عاشوراییِ امام در آمریکا @sarbehrah

تو اتوبوسِ شلووووووووغِ این ساعت، کمپوتی تونستم دمِ در سوار شم. دمِ در یعنی چسبیده به قسمتِ آقایون. این‌ورم یه بدحجابه با هفتصد قلم آرایش و برون‌ریختگی... این‌یکی‌‌ورم یه محجبه‌استایله با شیک‌ترین پیراهنِ چین‌چینی‌ای که تا حالا دیدم، با روسری گل‌دارِ ریز که گره زده و فوووووووق‌العاده زیباست، با یه آرایشِ فوووووق‌العاده ملیح. خودم هم به لطفِ سرماخوردگی و از صبح کلاس بودن، زار و نزار و نصفِ صورتم زیرِ ماسک و یه محجبه‌ی معمولی. خب من و که شکرِ خدا کسی نگاه نمی‌کنه. ولی بین اون دو تا دختر (بدحجاب و حجاب‌استایل) فکر می‌کنین جز راننده، بقیه‌ی آقایون، گردن‌شکسته دارن کدوم و دید می‌زنن؟ احسنت! بانوی شیک و زیبای حجاب‌استایل...! سؤال: کدوم گشتِ ارشاد بیاد این و جمع کنه؟! @sarbehrah