روی ایتا گزیده کار کردم و اجازه ندادم هرکسی اینجا باشه و وقتم و بگیره. کلا هم همه‌ی پیام‌ها رو روی ایتا جواب نمی‌دم. اما روی شاد به واسطه‌ی شغلم قدرِ رأی قالیباف مخاطب دارم و همه‌چیم چک می‌شه! پروفایل، نام و بیوگرافی رو عوض کردم. در رفتن به گروه‌های آموزش و پرورش هم تأخیر نکردم. آماده‌ام برای نبرد با همه‌ی سپاهِ کفر. این‌بار ببازیم دیگه تمومه. دیگه اسلام و انقلاب تمومه.

از برکاتِ انتخابات، صحبت با برادرکوچیکه بود. اون امسال رأی اولیه. یک ماهِ پیش مثلِ دوستاش پر از خشم بود چون رسانه بهش چیزای دیگه‌ای گفته بود. یک ماه خدا توفیق داد با هم به بهانه‌ی انتخابات حرف بزنیم. در واقع یک ماه خدا توفیق داد و به بهانه‌ی مراسم عروسی برادر دیگه‌م، همه در مهمونی و رفت و آمد بودن و من و داداش‌کوچیکه که هر دو سرشلوغ و شاغلیم بیشتر با هم تنها باشیم. فضای گفتمانی بدونِ تنش و گمراهی پیش رفت، همون‌طور که با شاگردهام همیشه پیش می‌ره. با نوجوان‌ها می‌شه حرف زد. فقط باید سواد داشته باشی و صبر. برادرم خودش گفت بابا و بقیه برای حرفاشون سند نداشتن اما من هر چی می‌گم سند بهش نشون می‌دم. به لطف امام زمان این‌قدر بهم اعتماد کرد که دو مناظره‌ی آخر رو دوباره با من دید و از من نظر خواست. صبح اولین پیام‌ها درباره‌ی نتایج از اون به من رسید و چون حالم و می‌دونست، برادرانه پیام داده بود بخواب. اخبار رو دنبال نکن... پدرم رأی سفید بودن. من در این‌باره دیگه جای صحبتی باهاشون نداشتم. رنجم می‌دن و نمی‌خوام احترامشون بشکنه. اما برادرم جا پای من گذاشت... آخرین جمله‌ی مباحثه‌ی اون و پدرم و اون گفت: شما سفید رأی دادید، لطفا دیگه درباره‌ی هیچ‌چیزِ کشور اظهار نظر نکنید و معترض نباشید. حقِ دخالتِ شما امروز سوخت. عمیق نگاهش کردم و تو دلم گفتم تنهایی‌هات شروع شد... این نوشته رو براش فرستادم بذاره پروفایلش تا دوستاش ببینن. در صحبت با دوستاش خوب پیش رفتیم، اگر خارج از فضای مجازی و رودررو بودیم بهتر و مؤثرتر جواب می‌ده. باید برنامه‌ش و ریخت.