اون مردِ غریبی که سر به زانو گذاشته؛ اسداللهِ خیبرشکنه! صاحبِ ذوالفقار! پهلوانِ بدر و اُحد! علمدارِ رسول‌الله! ای روضه‌خوانِ غروبِ مِنا، بیاااااا

اگه بخوام چیزی بنویسم که اتمامِ حجّتم باشه با مردم، این پُستمه. مردمِ من! ستادهای آقای پزشکیان پاساژها و مغازه‌های شیک و مجلّل تو بهترین نقاطِ شهره؛ اما اصلی‌ترین ستادِ آقای جلیلی؛ حسینیه است... راه‌مون به روشنیِ آفتابه. یا علی✋ @sarbehrah

باور نمی‌کنم امام حسین علیه السلام، علی اصغرش و بگیره روی دست، جلوی چشمِ اون‌همه خون‌خوار، که فقط بگه تشنه است... نه! باور نمی‌کنم دشت رو از «علی»ِ بزرگترش پُر کرده باشه و بی‌دلیل «علی»ِ کوچکترش رو روی دست ببره... چه پاره پاره علیِ زیرِ دست و پاش... چه پاره‌ی تنِ شش‌ماهه‌اش روی دست‌هاش... اتمامِ حجّت بود... برای عاقبت‌بخیریِ ما... حتی علیِ در کوره‌ی تب‌ش، گوشه‌ی چادر... ذخیره گذاشت برای عاقبت‌بخیریِ ما... از «بُغضاً لِأبیه» شروع شد به علی علی در دشت رسید...

از روضه‌ی حسینیه‌ی آیت‌الله خامنه‌ای برمی‌گردیم؛ با بندریِ تندی که امام حسین علیه السلام شام مهمون‌مون کردن؛ با چای‌نباتِ دارچینیِ بعدش؛ با بارونی که می‌زنه؛ عجول و بی‌مراعات... مثلِ مشّایه مثلِ آخرین مشّایه‌م مثلِ نیمه‌ی شعبان مثلِ آخرین عمودهای خیسِ اشک و بارون آخرین موکب‌های شمع و شای مثلِ مشّایه دِربِ العِشِگ...

چهل روز دیگه مشّایه‌ایم چهل روزِ دیگه پای موکب‌های خوراک و روضه‌ایم چهل روزِ دیگه عمود به عمود خوشبخت و سرمستیم چهل روز دیگه در ظهوری کوچک و نمادین، تنفّس می‌کنیم چهل روزِ دیگه مشّایه... همون‌جایی که آخرین‌بار مثلِ امشبِ مشهد خیسِ بارون بود...

خدایا به ما رحم کن به ما باز هم لطف کن به ما عمر بده توان بده سلامت بده توفیق بده رزق بده به مشّایه برسیم به مشّایه برسیم به مشّایه برسیم

اسباب با خودت ما رو به مشّایه برسون به حقِ شش‌ماهه به حقِ شش‌ماهه به حقِ شش‌ماهه

اُکتُب اسامینه یَدِربِ العِشِگ

بِالعِشرةِ نَبصِم اِلک ما نَفتِرِک

کاش من هزار سال عمر می‌کردم و هر هزار سال سالی دو نوبت مشّایه می‌رفتم اربعین نیمه‌شعبان

مشّایه، بازیِ ظهوره