از روضه‌ی عصر فردا بدنش... متنفرم.

اولین گام از منشورِ امام حسین علیه السلام چیه؟ بی‌تفاوت نباشیم.

هرجا رفتین موضع‌تون و مشخص کردین بی‌تفاوت نبودید سیلِ مخالفت‌ها و چالش‌ها شروع شد نگید خدایا چرا من؟ نگید زمانه خراب شده! نگید دیگه هیچ‌جا آرامش نیست! ده روز سینه زدین؟ اشک ریختین؟ از این روضه به اون هیئت رفتین؟ خب؟ تغییر هم ایجاد کردید؟ تغییر،حداقلی‌ترینش همینه که بی‌تفاوت نباشیم. اگه تو دانشگاه، سرِ کار، خانواده و فامیل و همسایه، بسیج، دوره، طرح، اردو،... چالشی ندارید یعنی هیئت و روضه‌تون، هیئت و روضه‌ی شمره! یعنی یه بی‌تفاوتِ بی‌بخارین! امشب ناموسِ اهلِ بیت آواره‌ی بیابونه چون بی‌تفاوتا دلشون با حسین علیه السلام بود، اما زندگی و کار و بارشون نه!

میدان شهدا تا حرم جوری جمعیته که انگار قیامته کلی موکب و شامِ غریبانه ولی مُشتی اشباه الرجالیم لولیده در هم... امام حسین علیه السلام هنوز غریبن. چون اعوذ بالله مُرده طرفدار داره. امامِ زنده ولی بیاد دردسر داره پس طرفدار نداره.

تکلیفتون و امشب مشخص کنید. تکلیفتون و امشب مشخص کنید. تکلیفتون و امشب مشخص کنید. ما وسط نداریم؛ یا حسینی یا یزیدی.

اگه روضه‌ی امام حسین علیه السلام درست‌مون نکنه دیگه درست نمی‌شیم.

امشب شبِ انتخابه.

پسرهیئتیِ بیکار با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

دختر هیئتیِ بی‌حجاب با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

مردِ هیئتی‌ای که دست روی زن و بچه‌ش بلند می‌کنه با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

زنِ هیئتی‌ای که شوهر و بچه‌هاش ازش در عذابن با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.