اگه روضه‌ی امام حسین علیه السلام درست‌مون نکنه دیگه درست نمی‌شیم.

امشب شبِ انتخابه.

پسرهیئتیِ بیکار با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

دختر هیئتیِ بی‌حجاب با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

مردِ هیئتی‌ای که دست روی زن و بچه‌ش بلند می‌کنه با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

زنِ هیئتی‌ای که شوهر و بچه‌هاش ازش در عذابن با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

دانشجوی هیئتی که خوب درس نمی‌خونه و برای بهترین نبودن هزار بهانه داره با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

شاغلِ هیئتی که به حق‌الناس دقت نداره، به بیت‌المال حساسیت نداره، به آثارِ کار و حقوقش روی رزق و نسلش توجه نداره با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

هیئت‌داری که نمازش قضا می‌شه چون داره به مردم شربت می‌ده یا برای امام حسین علیه السلام مداحی می‌کنه با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

عزادارِ هیئتی که تو انتخابات رأی نداده و نسبت به جامعه‌ی اسلامی بی‌تفاوت یا با بغض بوده با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

اگه امام حسین علیه السلام زنده شن «امام» شن در رأسِ حکومت قرار بگیرن این شلوغی این ازدحام این هیاهو می‌خوابه! پراکنده می‌شه! خلوت می‌شه! امامِ زنده غریبه چون علاوه بر شفای بیمار، استجابتِ حاجات، از من و تو ادای تکلیف می‌خواد!

علی رو عدلش شهید کرد. وقتی حاکم شد. وقتی فرمان داد. وقتی برمبنای عدل فرمان داد. وقتی تکلیف مشخص کرد. علیِ ۲۵ سال در سکوت و گوشه‌ی خونه و مشغولِ جمع‌آوریِ قرآن دوست‌داشتنی و خواستنی بود چون برای امّت بی‌خطر بود! چون تکلیف نمی‌داد تکلیف روشن نمی‌کرد چون حاکم نبود مجریِ عدالت نبود علی رو عدلش شهید کرد وقتی حاکم بود!