دانشجوی هیئتی که خوب درس نمی‌خونه و برای بهترین نبودن هزار بهانه داره با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

شاغلِ هیئتی که به حق‌الناس دقت نداره، به بیت‌المال حساسیت نداره، به آثارِ کار و حقوقش روی رزق و نسلش توجه نداره با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

هیئت‌داری که نمازش قضا می‌شه چون داره به مردم شربت می‌ده یا برای امام حسین علیه السلام مداحی می‌کنه با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

عزادارِ هیئتی که تو انتخابات رأی نداده و نسبت به جامعه‌ی اسلامی بی‌تفاوت یا با بغض بوده با امام حسین علیه السلام نیست. وسط وجود نداره. حسینی نباشی یزیدی‌ای.

اگه امام حسین علیه السلام زنده شن «امام» شن در رأسِ حکومت قرار بگیرن این شلوغی این ازدحام این هیاهو می‌خوابه! پراکنده می‌شه! خلوت می‌شه! امامِ زنده غریبه چون علاوه بر شفای بیمار، استجابتِ حاجات، از من و تو ادای تکلیف می‌خواد!

علی رو عدلش شهید کرد. وقتی حاکم شد. وقتی فرمان داد. وقتی برمبنای عدل فرمان داد. وقتی تکلیف مشخص کرد. علیِ ۲۵ سال در سکوت و گوشه‌ی خونه و مشغولِ جمع‌آوریِ قرآن دوست‌داشتنی و خواستنی بود چون برای امّت بی‌خطر بود! چون تکلیف نمی‌داد تکلیف روشن نمی‌کرد چون حاکم نبود مجریِ عدالت نبود علی رو عدلش شهید کرد وقتی حاکم بود!

امروز و امشب با تصمیم بر تکلیف برای امامِ زنده اشک ریختی یا فقط بر امامِ مرده زاری کردی؟!

این عزاداری باتفاوتت کرد یا تکون نخوردی؟!

این دهه با امام زمانت کرد یا مثلِ قبلی؟!

فردای زندگیت با امام زمانه یا مثلِ قبلی؟!

ده روز و شب گریه تطهیرت کرد تصمیم بهت داد تکلیف برات مشخص کرد یا مثلِ قبلی؟!

فردا بی‌حجاب ببینی تذکر می‌دی یا مثلِ قبلی؟!