عجب بختِ بلندی که از خیلی قبل‌تر... خیلی قبل‌تر... همراه حسین شد. وفادار بود و هوشمند... چابک بود و معرکه‌شناس... وَ مثل هفتاد و دو تن؛ عاشق ِ حقیقی حسین... فدایی ِ حسین... وابستۀ نفس‌های حسین... علیه السلام. اصلاً دنیا را بی حسین نمی‌توانست تصوّر کند... چه رسد به تحمّل! درست یک عاشق ِ حقیقی... وقتی حسین... عطشان و خسته و تنها چهار هزار حرامی را کنار زد و به شطِّ فرات رسید، با این‌که از تشنگی رمقی برایش نمانده بود امّا... چشم دوخته بود تا اوّل حسین سیراب شود... اصلاً آب را تنها به شرطِ سیراب شدنِ حسین آب می‌دانست! آقای ما را که تنها گیر می‌آورند... وقتی عطش... زخم‌ها... خونریزی... دست به دست هم آقای ما را بی‌حال می‌کند، اوست که آقای ما را از معرکه خارج می‌کند و به مَخیَّم می‌رساند... بعد از آن با حرامی‌ها می‌جنگد و چهل حرامی را وَ شاید هم بیشتر... به درک می‌فرستد... عمر بن سعدِ ملعون برای به دست آوردنش چه نعره‌ها که نمی‌کشد و چه وعده‌ها که نمی‌دهد! یادش نمانده ولی که او سالاری جز حسین را نمی‌پذیرد... جز حسین را نمی‌شناسد! عمربن سعد را که ناکام می‌کند و کارِ حرامی‌ها را یکسره، می‌شتابد به بالینِ حسین.... به بالینِ سردار... سالار... دلدار... هزااااااااار بار طواف می‌کند پیکر ِ دلبر را ... هی چرخ می‌زند دور ِ حسین... می‌بوید حسینش را... می‌بوسد حسینش را... می‌بوسد... می‌بوید... شش‌گوشه را دیده‌ای تا به حال؟! یادت می‌آید وقتی می‌رسی کنارش... یادت می‌آید چطور از خود بی خود می‌شوی؟! یادت می‌آید چطور بی اختیار می‌بویی و می‌بوسی؟! انگشت‌هایت را جوری قفل می‌کنی به پنجره‌های شش‌گوشه که گویی قرار است شُرطه‌ها تو را به زور کنار بکشند... که در ازدحام هم به زور کنار می‌کشند که بوییدن و بوسیدن و طواف ِ حسین سهم ِ همه باشد... یادت می‌آید تو به آنها حق می‌دهی و آنها به تو؟! یادم می‌آید یک بار آن‌قدر شش‌گوشه را می‌بوسیدم که شُرطه‌ای مرا بغل زد و کنار کشید و روبنده از صورت باز کرد و به تندی داد زد: ایرانی! چقدر بوس بوس بوس بوس بوس؟! یادم می‌آید فقط با اشک نگاهش کردم... وَ او چقدر دقیق معنای اشک‌های دلتنگم را فهمیده بود که از سرِ راهم کنار رفت و دوباره مرا به شش‌گوشه رساند... یادم می‌آید دوباره شروع کرده بودم به بوسیدن... بوییدن... که قحطی‌زدۀ حسین بودم و حسین را کم داشتم و حریصانه می‌خواستم برای خودم بدزدمش... غافل از این‌که تمامِ آنها که پشتِ سرم، کنارم، شوقِ رسیدن به شش‌گوشه داشتند همین حال را در حالِ تجربه بودند... او هم هی طواف می‌کرد پیکرِ دلدار را ... هی می‌بویید... هی می‌بوسید... هی دلش می‌خواست برای این تن ِ غرق ِ زخم، هزار بار بمیرد ولی دنیای بی حسین را نفس نکشد... آخر دلش طاقت نیاورد... دست‌هایش را محکم بر زمین کوبید و پیشانی‌اش را از خونِ حسین خضاب کرد و فریادکشان به سمتِ مُخیّم دوید... به خیمه‌گاه که رسید جگرِ سوخته‌اش را ریخت در گلو و فریادِ رعدآسایی کشید و سرش را به زمین کوبید... کوبید.. کوبید... کوبید... اهلِ خیمه بیرون آمدند... او را که دیدند فهمیدند خانه‌خراب شدند... آواره شدند... اسیر شدند... بی امیر شدند... زینب به سمتِ او دوید... سکینه... رقیه... رباب... ام کلثوم... یکی دست بر گردن او انداخت و بی حسینی را گریست... یکی دورِ پاهای او حلقه زد و بی امیری را گریست... یکی پیشِ پایش به زانو افتاد و غمِ بی حسینی کمرش را ... دلش را ... امیدش را شکست... ام کلثوم هم دو دست بر سر کوفت و وا محمّداه... وا جدّاهش... زمین ِ بلاخیز ِ نینوا را پر کرد... یکی هم شد فرشچیان و هزااااار بار دق کرد به کشیدن ِ این صحنه... اما او دیگر بی حسین کاری به کارِ این دنیا نداشت... عاشق یعنی همین! یعنی نفَسَت بند ِ معشوق باشد... رسالتش را به پایان برده بود... خبرِ شهادت را ... آغازِ اسارت را... ماتم ِ تا قیامت را ... رسانده بود... حالا باید پر می‌کشید تا حسین... صاحبِ دو بال نامیدنش باید همین‌جا به دردش می‌خورد... باید پر می‌زد... مثلِ کبوترها... تا بامی که جَلدَش بود... تا حسین... آن قدر سر به زمین کوبید کوبید کوبید کوبید تا همان‌جا مقابلِ خیمه‌گاه به زمین افتاد و از غُصّۀ سردارش مُرد... حَتّی نَکَسوکَ عَن "جَوادِ"کَ... تا آنکه تو را از "اسب" به زیر انداختند... وَ اَسرَعَ "فَرَسُکَ" شارِداً اِلی خِیامِکَ قاصِداً مُحَمحِماً باکِیاً... و "اسب تو" با سرعت به سوی حَرَمت می‌دوید در حالی که شیهه‌کشان و گریه‌کنان بود... (زیارت ناحیه) #چند_روضه‌ی_چادربه‌سر @sarbehrah

أَلسَّلامُ عَلَی النِّسْوَةِ الْبارِزات نشسته بود پشتِ دستگاهِ بافندگیِ کهنه‌ای که مثلِ خودش زِهوار در رفته بود. دسته‌ی چرخنده را تند و تند می‌چرخاند و نخ‌ها را می‌ریسید و می‌بُرد که پارچه کند. چنان با دقت و بی‌وقفه کار می‌کرد که انگار تنها تولیدکننده‌ی پارچه در جهان است و هر یک ثانیه فوتِ وقتش، دنیا را برهنه می‌کند! آهای پیرزن! دست نگه دار! کیستی و به چه امید این‌گونه می‌بافی؟! من؟! با منی؟! وقت ندارم! وقتِ سخن گفتن ندارم! باید پارچه ببافم. رضاخان به شهربانیِ رشت در ایران دستور داده چادرها را از سرِ زنان بکشند... ضبط کنند... کوه کنند روی هم... وَ در انظار بسوزانند..‌. وقت ندارم! با من سخن مگو! پیرزن... پیرزن! نامت را بگو! کیستی که از دلِ کوچه‌های خائنِ کوفه، خیالت برای زنانِ گیلانی مُشوّش است؟! بی‌نامم! بی‌نشانم! گم شده‌ام در تاریخ! در ۱۲ محرّمِ ۶۱ هجری... چهارده هزار چادر از سرِ زنانِ گیلانی کشیده‌اند... کوه کرده‌اند و سوزانده‌اند... باید برای‌شان حجاب ببافم... چرا تو؟! تو که در کوفه‌ای را چه به گیلانِ ایران؟! مگر نمی‌دانی؟! عبای اهلِ حرم را از سرشان کشیده‌اند... روبنده‌ها را بُرده‌اند... باید سکه به نیزه‌دارها می‌دادند تا سرها را از اهلِ حرم دور کنند... تا چشم‌ها از اهلِ حرم برداشته شود... مگر نمی‌دانی؟! سکینه با آستین صورتش را می‌پوشاند... زینب از یزید مطالبه‌ی حجاب کرد چنان‌چه اهلِ حرمِ خودش در پسِ پرده بودند... آنها را که در اسارت دیدم... با لباس‌هایی پاره و صورت‌هایی آشکار... به خانه دویدم و هرچه پارچه داشتم با خود بردم... نیزه‌دارها شلّاقم زدند اما من پارچه‌ها را به اهلِ حرم رساندم... گرچه باز هم غارت‌شان کردند و بی روبنده ناموسِ پیامبر را به کاخِ ابن زیاد و یزید فرستادند... من از آن روزِ تاریک با خود عهد کردم تا زنده‌ام پارچه ببافم... پارچه‌ی حجاب ببافم... بپوشانم ناموسِ خدا را... برای خانم‌معلم؛ خالده ترکی عمران پارچه برسانم... از ماشینِ در حالِ سوختن بیرونش کِشم... بپوشانمش... شهیدِ شرفِ بصره را نجات دهم... برسانم خودم را به ایران... به زنی که سال‌ها کنجِ خانه نشست و بیرون نیامد که یزیدهای رضاخان چادر از سرش نکشند... دیر شد اما. امام زمان به پیکرش رسید... بر او نماز خواند... بر او گریست... شیخ حسینِ سیستانی چقدر تقلّا کرد، چقدر چلّه و عزلت و ریاضت کشید که امام زمان ببیند و آخرش یک زن... یک زن از ترسِ حجابش خانه‌نشین شد و بی هیچ تقلّایی امام زمان به بالینش شتافت... دیر شد! خیلی سخن گفتم! دیر شد! باید پارچه ببافم! باید چادرنماز ببافم! این‌بار خون سرعت گرفته... آتش سبقت گرفته... زنان و دخترانِ در غزّه چشم‌به‌راهند... پارچه‌هایم به خواهرِ حسین نرسید... به دخترِ حسین نرسید... به همسرِ حسین نرسید... به ناموسِ پیغمبر نرسید... باید اکنون ناموسِ خدا را دریابم؛ غزّه... غزّه‌ی در خون و آتش... پارچه می‌بافم... حجاب... چادر... نذرِ زینب سلام الله علیها... نذرِ سکینه سلام الله علیها... نذرِ رباب سلام الله علیها.‌‌.. ناموسِ خدا را می‌پوشانم... اسارتِ زن‌ها، تکرار نخواهد شد. #چند_روضه‌ی_چادربه‌سر @sarbehrah

#چند_روضه‌ی_چادربه‌سر @sarbehrah