این شال رو خیلی خیلی دوست دارم. یه پاکستانی توی مشّایه شال هدیه می‌داد. من شال نمی‌پوشم. می‌دونم کم‌کاربرد توی کمدم بی‌خود جا می‌گیره. اما به هیچ‌کس نمی‌دمش چون هیچ‌کس با شنیدنِ «این شال از مشّایه است»، چشم‌هاش برق نمی‌زنه و ضربان قلبش به هم نمی‌ریزه! اگه قیمت و ارزش مادیش رو زیر سوال ببره که بعید می‌دونم خونی نریزم! نمی‌شه هدیه‌ای به این ارزشمندی رو به کسی داد که ارزشش و نمی‌فهمه! شما طلای سنگینت و می‌دی دست بچه دو ساله برات نگه داره؟! اون جاکلیدی رو هم تو مشّایه هدیه دادن. این دو تا از مشّایه برام مونده... خوراکی‌هاش جذب سلولام شد تا اربعین بعد ان‌شاءالله❣

شما بگید؛ اربعین‌اولی هست اینجا؟ اربعین‌چندمی‌ها هم بگن. برای من از دستاوردها، احساسات، فکرها... اصلا بگید اربعین همونی بود براتون که من نوشتم و گفتم؟

اربعین بی‌طاقتِ ظهورتون کرد؟...

اصلا ظهور رو در آینه‌ی اربعین دیدید؟

آقای دهقان هنوز از تو فرم رضایت‌نامه‌ی کاروانش، قید «پوشش چادر» رو برنداشته و از بردنِ کاروانِ چهارصدنفره رسیده به کاروانِ ۲۵ نفره... هنوز نماز اول وقت کاروان رو نگه می‌داره؛ چه گردنه‌های ایلام باشه و چه کوره‌راه‌های عراق، صحرایی وضو می‌گیره و جماعت به راه می‌کنه... یکی از افتخاراتِ مسؤولینِ کاروان‌ها اینه که در ایام کرونا هم زائر بردن(!) وَ آقای دهقان همونیه که قاطع نوشت: طبق فرمایش رهبری، از منزل عرض ارادت می‌کنیم. هنوز وقتی می‌گه ششم ساعت هفت کاظمین هستیم، ششم ساعت هفت کاظمینه و بلده چطور ازدحام و محدودیت‌ها رو مدیریت کنه و زیر بار هیچ بهانه‌ای نمی‌ره... نالایق‌ها بر ما امیر شدند و لایق‌ها گوشه‌نشین و مطرود...

به عکس‌های اینجا آقای رئیسی هم اضافه شده... اندک اندک جمعِ مستان می‌رسد...

وَ به مشّایه هم...

بین مذهبی‌های دسته‌بیل‌مون، مردهای حسینی هم کم نداریم... فقط گوهرن، باید دقت کنی تا بین خرمهره‌ها پیداشون کنی! به امکاناتی که فراهم کرده نگاه کنید؛ وسیله ای برای حمل بچه و لوازم، روی همون اسپیکر کار کرده، پرچم کار کرده... عقایدش و دوشادوشِ خانواده‌ش حفظ کرده... نسل حسینی که باید دعا کنیم خدا روزی‌مون کنه این شکلیه!

دمت گرم حاج‌آقا... خدا زیادت کنه❣

اربعین با بچه نمی‌شه؟!

جونِ اربعین اومدن نیست؟!

تو شلوغی نمی‌شه با این پا و کمر رفت؟!