به عکس‌های اینجا آقای رئیسی هم اضافه شده... اندک اندک جمعِ مستان می‌رسد...

وَ به مشّایه هم...

بین مذهبی‌های دسته‌بیل‌مون، مردهای حسینی هم کم نداریم... فقط گوهرن، باید دقت کنی تا بین خرمهره‌ها پیداشون کنی! به امکاناتی که فراهم کرده نگاه کنید؛ وسیله ای برای حمل بچه و لوازم، روی همون اسپیکر کار کرده، پرچم کار کرده... عقایدش و دوشادوشِ خانواده‌ش حفظ کرده... نسل حسینی که باید دعا کنیم خدا روزی‌مون کنه این شکلیه!

دمت گرم حاج‌آقا... خدا زیادت کنه❣

اربعین با بچه نمی‌شه؟!

جونِ اربعین اومدن نیست؟!

تو شلوغی نمی‌شه با این پا و کمر رفت؟!

اربعین برای جوون‌ها و جون‌دارهاست؟!

بیچاره پربهانه‌ها! بی‌چاره‌ی محض!

شبکه مستند، تنها در قطب شمال پخش می‌کنه. یه مسابقه است که توش چند نفر رفتن قطب و اونجا زندگی می‌کنن تا کم بیارن و انصراف بدن. اونی که بمونه نیم میلیون دلار جایزه می‌گیره. جوان‌ها انصراف دادن و دو تا موندن. یه پسر سی ساله و یه پیرزن ۵۷ ساله! تهش پسره می‌بره اما پیرزنه ۷۵ روز با روحیه و قوی دوام میاره! می‌گفت اومدم رؤیام و برآورده کنم. وقتی انصراف داد هم گفت باید از خودم مراقبت کنم تا به رؤیای بعدیم برسم. انصراف داد چون نمی‌تونست بره شکار و جسمش ضعیف شده بود و نمی‌تونست غذا پیدا کنه. شاگردای من پونزده ساله‌ان و رؤیاهاشون چرت! برن کره و با فلانی ازدواج کنن! رؤیا که چه عرض کنم... صدقه‌سریِ لقمه‌های ننه‌باباشون همیشه در هپروتن(!) ولی برای هپروتشونم تلاش نمی‌کنن... خود من هم چندان رؤیایی ندارم... پیرزنه خیلی روحیه داشت! خیلی! اصلا همین‌که اومده تو این سن نیم میلیون دلار ببره یعنی هنوز برای زندگیش برنامه داره... من نیمی از روحیه‌ی باخته‌م و زیر سر گفتمان‌های تربیتی‌م می‌دونم و نمی‌تونم حلال‌شون کنم. گفتمان تربیتیِ قوی و استواری باشید، حتی اگه خودتون جَنَمش و نداشتید! از این سبک مسابقه‌ها کاش داشتیم! مسابقه‌ی عرضه و تلاش و امید، نه مسخره‌بازی و جفتک انداختن و ادا اصول درآوردن(!) مسابقه‌ی خانه‌ی ما رو هنوز پخش می‌کنن؟

یکی‌تون برام نوشته وقتی برمی‌گردیم دلتنگی سخت‌تره چون دیگه امیدی به رفتن نیست... آه... او سرسپرده می‌خواست ما دل سپرده بودیم...

شبِ اربعین... شبِ برچیدنِ موکب‌ها... شبِ وداعِ زوّار و خدّامِ بوسجّاد از مشّایه...