پیرزنی تو صفِ گرفتنِ چیپس و پفک‌هندی. حاج‌آقای عمامه‌به‌سری در حال مک زدن به یخمک. اینا رو تو شهر ببینید صد تا حرف می‌زنید! اما برای پیرزنی که ساپورت پوشیده و عمامه‌به‌سری که امر به معروف و نهی از منکر نمی‌کنه جیک‌تون درنمیاد😂 چون اهل ظهور نیستید! دومی گناهه اولی نشاط! اسلام، دین نشاطه! تو مشّایه به‌وفور از این صحنه‌ها پیش چشمه... پیرزن‌هایی که بستنی لیس می‌زنن و شیوخِ ریشویی که یخمک می‌خورن. در مشّایه نه به اندازه‌ی ظهور اما ارزش‌ها سر جاشه و گناهان هم گناهن. مشّایه لبریز از نشاطِ طیب و حلاله... به دور از عرف‌زدگی و تن دادن به گناه. مثل ظهور. شما در ظهور هزاران بار بانشاط‌تر از مشّایه‌اید...❣

با قلیونش اومده مشّایه... چون اینجا حالش خوبه و در نشاط😁 از کسی هم خجالت نمی‌کشه😂

لم داده تو مشّایه... چون اینجا حالش خوشه و در امان❣

از مشّایه بی‌تاب ظهور برگشتی؟ یا رفتی یه دوری زدی دو تا حاجت خواستی اومدی زندگی کنی؟!

بدون ظهور دنیات حالش خوشه؟ روبه‌راهی؟ درسی باشه، کاری باشه، درآمدی باشه، زن و شوهری باشه، دوست و رفیقی باشه، حله برات؟!

«اولین کسی که با قائم عجل الله فرجه الشریف بیعت می‌کند، جبرئیل علیه السلام است که به صورت پرنده‌ای سفیدرنگ نازل می‌شود که یک پایش را بر کعبه و دیگری را در بیت المقدس قرار می‌دهد و سپس با بلندترین صوت ندا می‌دهد: «أَتَی أَمْرُ اللّهِ فَلاَ تَسْتَعْجِلُوهُ»   کمال الدین، ج2، ص617. فکت: کعبه و بیت‌المقدسش که تابلویه! می‌دونید یهود از حضرت جبرئیل سلام الله علیه خوشش نمیاد و به عبارتی با ایشون دشمنه؟ ربطش به این روایت دور نیست! فلسطین؛ کلید فرجه!

از رنج‌های برگشتن به ایران: صحبت امشب آقای پزشکیان با مردم...

پروفایلِ جدیدِ شادم😂✌️

نوبتِ مهمون‌داریِ مشهدی‌ها شد! کجا پتوی گلبافتِ نو رو از بسته‌ش درمیارن بدن به زائرِ خاکی و عرقی و چند روز حموم‌نرفته؟! یا تو کدوم خیابون سینی روی سرِ پسرِ نوجوان‌مونه و به ادب زانو زده پیشِ پای زائر؟! من متولدِ مشهدم و مشهد بزرگ شدم. ندیدم و ندارم آدرس! دارید رو کنید(!)

کجای مشهد یا ایران در ایام عزا دیدید بچه‌ها رو به خط کنن وسط خیابون که رجز بخونن یا لبیک بگن؟! چه فایده؟! این قاب یه گفتمانِ تربیتیه! بچه‌های علوم تربیتی می‌تونن روش کارِ تحقیقاتی کنن! این لبیکِ دسته‌جمعی و سرودوار یه شاخه از ادبیاته؛ ادبیاتِ اربعین. بچه‌های ادبیات می‌تونن ازش رساله استخراج کنن! در مشّایه یا ظهورِ کوچک؛ فقیر و ثروتمند یک‌رنگ می‌شه! همه، همه‌چیز برای خوردن دارن با حق انتخاب. همه، همه‌جا برای خوابیدن دارن با حق انتخاب. همه، همه‌جور ماشینی می‌تونن سوار شن با حق انتخاب. ثروتمنده نمی‌تونه دنبال هتل پنج‌ستاره باشه(!) نمی‌تونه وسط بیابون بگرده رستوران باکلاس پیدا کنه و خوابگاهی که تخت ماساژوری داشته باشه! متقابلا برای خدمت هم هیچ خجالتی وجود نداره. البته ایرانی‌ها با برپا کردن موکب‌های بزرگ و پرسروصدا کمی کار و خراب کردن و ظهورِ کوچکِ ما رو ویران کردن... اما هنوز غالبِ بیابان، موکب‌های عراقیه. شما ثروتمند باشی و موز بخری و پخش کنی، طالبِ مشتاق داری. معمولی باشی و پلو لوبیا بدی، طالبِ مشتاق داری. فقیر باشی و قرآن بگیری دستت و وایسی وسط جاده که فقط زوّار رو از زیر قرآن رد کنی، باز طالبِ مشتاق داری. این قاب یه گفتمانِ تربیتیه؛ ینی دخترِ من پسرِ من افتخارِ من به تو اینه که خادمِ زائرِ امام باشی! مشکیِ یک‌دستِ تنشون و ببینین! تربیتِ پوششیه! ینی دخترِ من پسرِ من عزای امام برای ما حرمت داره! بچه‌های مشهد یا قم یا ایران رو تا حالا یک‌دست سیاه‌پوش دیدید؟!

نوجوانِ پرغرورِ کله‌خرِ لجوج رو سینی بدی دستش زانو بزنه پیشِ پای زائرِ امام، بدون هیچ کلاس و دوره و کانالی چی بهش یاد دادی؟ ادب. تواضع. هیچ بودن در دایره‌ی ولیّ. نگاه کردن به آدم‌ها از زاویه‌ی امام. فایده رسوندن و بیکار نبودن ولو به قدر سینی دست گرفتن و زانو زدن و خوش‌آمدگفتن. بی‌تفاوت نبودن. کار رو به احسنِ شکل و استوار انجام دادن. و و و...

من دیدم عراقی‌ها به بچه‌هاشون کار می‌دن، تو دستگاهِ عجیب و غریبِ عاقبت بخیر‌کنِ آقا امام حسین علیه السلام، دستِ بچه‌هاشون و بند می‌کنن. وَ دیدم ایرانی‌ها بچه‌ها دست‌وپاگیرشونن و تو دست‌وپاشون! پس بچه‌ها دور باشن... سرگرم باشن... تا بزرگترا بهتر به چشم بیان! نیّت‌ها خیلی عجیب غریب می‌شه اگه بررسی شه... نه؟! بچه‌ها بزرگ که شدن... از دین و مذهب فراری که شدن... همون بزرگای خرفت شروع کنن به سرزنش...