وقتی جا نداشتم بخورم، می‌ریختم تو کوله‌پشتی‌م... شده بود انبارِ خوراکی... آه مشّایه... مشّایه...😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

قولنامه‌های الکی برای ثبت‌نام بچه‌ها در مدارسی که فقط از محدوده‌ی خودشون دانش‌آموز می‌گیرن... وام بانک‌ها... جهیزیه‌های مامان‌جمع‌کرده‌ی خمس‌خورده... من‌کارت بچه‌های همراه که زده نمی‌شه اما روی صندلی اتوبوس می‌شینن... اسنپ‌هایی که کولر نمی‌زنن... جا زدن تو صف نونوایی... خادم‌هایی که بیش از سهمیه‌شون غذای حرم خونه می‌برن... وقتی از آشنامون در کارهای اداری استفاده می‌کنیم... وقتی با آشنا به کاری معرفی می‌شیم... ... ... با اعتقاد و با جدّیت می‌نویسم که مردمِ ما، مسؤولین نه، الآن دارم درباره‌ی خودمون می‌نویسم، مردم، مردمِ ما تا خرخره تو رانت و پارتی و سهمیه و کم‌فروشی و گران‌فروشی و درآمدای شبهه‌دار غرق شدن. حرف زدن از حق و باطل با این آدما خیلی سخت و در اغلب موارد بی‌فایده است! فرمود: عبادت ۱۰ جزء دارد و ۹ جزء آن روزی حلال است!

از وقتی خوندم امام حسین علیه السلام به لشکر عمر بن سعدِ ملعون فرمودن: مُلِئَت بُطونُکُم منَ الحَرام! بزرگترین وسواس و ترسِ زندگیم شد همین‌که چی می‌ریزم تو شکمم! برای همین کلاسای خصوصیم و همیشه پنج دقیقه زودتر شروع می‌کنم و پنج دقیقه دیرتر تموم که من بدهکار نشم... برای همین سرِ محاسبه‌ی نمراتِ مدرسه که همکارام مثلِ آب خوردن با احساسات‌شون می‌ذارن، آب می‌شم و پیچیده‌ترین راه‌ها رو می‌رم که کم و زیادِ ناحقی نشه... برای همین اعتقادی به پس‌انداز تو بانک ندارم... وَ هنوز دلم به همه‌چیزم چرکیه... مُلِئَت بُطونُکُم منَ الحَرام؛ یعنی نه تنها امامِت رو نمی‌شناسی... که حتی سرش و به نیزه می‌بری... پناه بر خدا!