#هفتمِ‌مُحرّم آب بسته شد.

از دستِ رستخیزِ حوادث کجا رویم؟ ما را میانِ بادیه باران گرفته است...

به یادِ چاییِ شیرینِ کربلایی‌ها دلم حلاوتِ اَحلیٰ مِنَ العسل دارد غلام‌تان به من آموخت در میانهٔ خون که روسیاهیِ ما نیز راهِ حل دارد...

این روز‌ها که می‌گذرد، هر روز احساس می‌کنم که کسی در باد فریاد می‌زند احساس می‌کنم که مرا از عمق جاده‌های مه‌آلود یک آشنای دور صدا می‌زند

آهنگ آشنای صدای او مثل عبور نور مثل عبور نوروز مثلِ صدای آمدنِ روز است

آن روزِ ناگزیر که می‌آید روزی که عابران خمیده یک لحظه وقت داشته باشند تا سربلند باشند و آفتاب را در آسمان ببینند روزی که این قطار قدیمی در بستر موازی تکرار یک لحظه بی‌بهانه توقف کند تا چشم‌های خسته‌ٔ خواب‌آلود از پُشت پنجره تصویر ابر‌ها را در قاب و طرح واژگونه‌ٔ جنگل را در آب بنگرند

آن روز پرواز دست‌های صمیمی در جستجوی دوست آغاز می‌شود روزی که روزِ تازهٔ پرواز روزی که نامه‌ها همه باز است روزی که جای نامه و مُهر و تمبر بالِ کبوتری را امضا کنیم و مثل نامه‌ای بفرستیم

صندوق‌های پُستی آن روز آشیان کبوتر‌هاست روزی که دست خواهش، کوتاه روزی که التماس، گناه است و فطرتِ خدا در زیر پای رهگذران پیاده‌رو بر روی روزنامه نخوابد وخواب نانِ تازه نبیند

روزی که روی درها با خط ساده‌ای بنویسند: «تنها ورود گردن‌کج، ممنوع!» و زانوان خستهٔ مغرور جز پیش پای عشق با خاک آشنا نشود و قصه‌های واقعی امروز خواب و خیال باشند و مثلِ قصه‌های قدیمی پایان خوب داشته باشند

روز وفور لبخند لبخندِ بی‌دریغ لبخندِ بی‌مضایقهٔ چشم‌ها آن روز بی‌چشمداشت بودنِ لبخند قانونِ مهربانی‌ست