از دید یه نویسنده، اسم‌ها برام مهمن. اسم قصه، اسم انسان، اسم مغازه‌ها و مکان‌ها، اسم پارک، اسم خیابون، اسم فیلم، اسم رویدادها،... مهمن برام. دیشب شاید شاهکارِ نام‌گذاری رو دیدم! با همهٔ نکاتِ دقیقِ نام‌گذاریِ اثر... فوق‌العاده بود! به وجدم آورد! این یکی از همون همکارای متمایزمه که می‌گم سطح بالان و من باهاشونم. دیپلمه است. (انتظار که نداشتین سطح بالا رو فقط در مدرک خلاصه کنم؟! پس پیرزنی که هشت سال پیش در کوه‌های کلات دیدم چی؟! وَ انتظار ندارید که شما رو با دیپلم در کنارِ متمایزها قرار بدم؟! همین‌طور که من انتظار ندارم فرسته‌های این مدلی‌م زیاد ادراک شه!) خانه‌داره، اما در عرضه و مدیریت بحران و سلیقه و فکر و روابط عمومی و حل مسائل و محبت و عاطفه و جدیت و خشونت و همه‌چیزی عالی و به‌موقع است و خی‌لی چیزا ازش یاد گرفتم. همون‌طور که می‌بینید ذخیره‌ش کرده: «دیوِ دلبر»! همسرش رو.

دیگه نمی‌خوام معلم باشم. می‌شه دعا کنید خرداد به بعد شغل دیگه‌ای پیدا کنم؟

وَ معلمی رو دیگه بیهوده‌ترین و بی‌اثرترین شغلِ دنیا می‌دونم...

هرچه دویدم نرسیدم

وَ هرچه کاشتم جوانه نزد

وَ سفیهان بر کار.

هَلْ يَسْتَوِی الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لَا يَعْلَمُون؟!

وَمَا يَسْتَوِی الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِيرُ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَلَا الْمُسِيء.

قَلِيلًا مَا تَتَذَكَّرُون.

لَا يَسْتَوِی أَصْحَابُ النَّارِ وَأَصْحَابُ الْجَنَّة.

أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفَائِزُون.

وَلَا تَسْتَوِی الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَة.