این یکی اومده و گفته

بقیه که نمی‌گن

بقیه که فکر نمی‌کنن...

خطای خودشون زمینه‌سازی خودشون تقصیر رهبره...

تنها کسی که پای تیزهوشان مونده... تنها کسی که گفت مدال طلا مهم نیست مهم تلاش پشتشه

من دو سال معلمِ مجنون بودم دو سالِ مدرسه‌ای نه دو سالِ دوستی و‌ رفاقت و مثل الآن پیام‌بازی و تو سفرا از هم خبر داشتن من دو سال با همهٔ حساسیت‌هام بر معلمی با این دختر بودم وَ هنوز می‌گه تقصیر اوناست...

دیگه چه کار باید می‌کردم که خورشید رو نشون بدم؟

یعنی حق این‌قدر جلوی چشم نیست؟!

یا فطرت‌ها این‌قدر مرده؟!

ولی مجنون نهمه... یعنی پونزده ساله... یه پونزده ساله چرا فطرتش باید مرده باشه؟!

وقتی میاد و این چیزا رو به من می‌گه یعنی تو ذهنش من اونی‌ام که پی عدالت بودم پس چرا عدالت رو متوجه نمی‌شه؟!

خیلی گسترده است خی‌لی هنوز ماجرای یازدهمم رو ننوشتم فرصت نمی‌کنم فرصت نمی‌کنم بنویسم و حملِ این رنج رو سبک‌تر کنم