از این‌که نمی‌تونم شعر بگم سوختم... سوختم... سوختم.

از همهٔ تندیس‌های توی کتابخونه‌م بدم میاد... از همهٔ لوح‌ها و تقدیرهام... من تندیسِ این کنگره رو می‌خوام... تندیسی که تو مشّایه بهم بدن... خدای من... آخ...

شب خانه روشن می‌شود چون یادِ نامت می‌کنم...

ای آفتاب! از دور تو بر ما فرستی نور تو ای جانِ هر مهجور تو... آخ... جان را غلامت می‌کنم...

در گوش تو در هوش تو وندر دلِ پرجوش تو این‌ها چه باشد؟! تو منی... وین وصفِ عامت می‌کنم

آه.

امروز یه پیام داشتم برای خادمیِ هویزه... دیروز یه پیام داشتم برای کرمان... به هر دو گفتم نه! مرخصی‌های بهمنم فقط وقفِ یه‌جاست... فقط وقفِ یکی... همهٔ شهدا... حاج قاسم... فدای مکتبِ همون یکی شدن... دستِ رد زدم به ده روز خادمیِ شهدا... به سه روز گلزارشهدای کرمان... به امیدِ یک نفر... فقط یک نفر.

هوسی‌ست در سرِ من که سرِ بشر ندارم من از این هوس چنانم که ز خود خبر ندارم! دو هزاااااار مُلک بخشد شهِ عشق هر زمانی من از او به‌جز جمالش... طمعی دگر ندارم❣

سحری بِبُرد عشقش دلِ خسته را به جایی که ز روز و شب گذشتم... خبر از سحر ندارم...

سفری فتاد جان را به ولایتِ معانی... که سپهر و ماه گوید که چنین سفر ندارد!

چه شکرفروش دارم که به من شکر فروشد که نگفت عذر روزی، که برو شکر ندارم... آه...

بنمودی نشانی ز جمالِ او ولیکن دو جهان به هم برآید... سرِ شور و شر ندارم.................