سلام عاقبتِ شما به‌خیر عکسی برام نیومده. ولی این‌جا فضای مجازیه و من و شما هم رو نمی‌شناسیم. یک بار بیشتر زندگی نمی‌کنی؛ عمرت رو تلف نکن که خودت رو به کسی ثابت کنی. خصوصاً تو مجازی(!) تو واقعاً چیزی بارت باشه، همه می‌فهمن و مثلِ آهن‌ربا جذبت می‌شن. ولی بارت نباشه خودت رو شرحه‌شرحه هم کنی پوچی. حرف نزن، عمل کن و زندگی. هرچی بودی رو در عمل و زندگی ثابت کن. حرّاف‌ها پوچ هستن. بله انرژی بود برام :) برای تشکر، همون همیشگی تقدیم شما🇮🇷 مکان‌ و هشتگ رو استیکر گذاشتم امنیت‌ت به‌خطر نیفته‌.

سلام مخاطب جان🌺 سبکِ شخصیه. در داستان‌نویسی گاهی نویسنده احساس رو در به هم ریختنِ املای کلمات ( بدون دست‌کاریِ قاعده) القا می‌کنه. اسطورهٔ این کار آقای رضا امیرخانی هستن. برای شفای ایشون همین‌جا یه حمد بخونین و بعد ادامه بدید. مثلاً در کتابِ داستانِ سیستان ایشون کلمهٔ رهبر رو نوشتن ره‌بر. یا کتابِ رهش رو اشاره کردن ره‌ش. این سبکِ شخصیِ نویسنده است. می‌خوان روی معنا و بارِ کلمات تأکید کنن. یا آقای مستور کتابِ معسومیت رو پر از غلط نوشتن که ضرورتِ داستانه و اتفاقاً هنره و جذاب. خصوصاً غافل‌گیری‌ای که اتفاق میفته. من هم با نوشتنِ خی‌لی دارم شدت رو افزون می‌کنم، چون کلمه، سکتهٔ تلفظی می‌گیره و بار معنایی شدت داره. سبکِ شخصی‌م هم محسوب می‌شه. البته ده سالی که در وبلاگ نوشتم، دیگه وبلاگی‌ها همه ازم یاد گرفتن :) ولی بدون دلیل و بافتِ مخصوص و دقت به گشتار (لایه‌های محتوایی) نباید استفاده شه. درواقع این سبک شخصی، دلبخواه نیست، باید آشنا به قواعد زبان بود تا خطای زبانی ایجاد نکرد.

سلام عاقبت‌تون به‌خیر و متشکرم دم شما گرم و همون همیشگی تقدیمِ شما باد🇮🇷 متشکرم از خسته نباشیدتون🌷

سلام اون‌طوری نوشتم چون کاشته، کژتابی می‌گرفت. یعنی ابهامِ معنایی می‌گرفت به معنیِ کاشتن. مثلِ نهالِ کاشته. ذهن از کاشتِ ناخن دور می‌شد. کسره گذاشتم که ذهن، متمرکز روی کاشت بمونه.

سلاااااااااااااام🤪 پی‌نوشت: به این مدل پیامام می‌گم خُل‌پیام. عه! یه خُل‌پیام دارم🤪

سلام عزیزم متشکرم، خوابم میاد اما خوبم :) یک. نیومدی یه چی بگی و بری. رفتی تحقیق کردی و اومدی. دو. تلاش کردی به پاسخ برسی و اعتماد کردی که لقمهٔ آماده بهت ندادم و خواستم ماهی‌گیری یادت بدم. سه. سرسختی کردی تا مجابم کنی بهت پاسخ بدم. چهار. محترم هستی. پنج. هشتگ گذاشتی. شش. با دسته‌بندی نوشتی. آفرین❣ این ویژگی‌ها رو به چنگ‌ودندون نگه دار و تقویت کن. اگر منبع و مرجعِ تحقیقت هم می‌ذاشتی عالی می‌شد. ان‌شاءالله از این به بعد. مثلاً بنویس از فلان سایت، بهمان کتاب، استاد فلانی... پاسخ: مبنای تفکیک‌شدهٔ هر حدیث رو خوب متوجه شدی، اما نکتهٔ مهم، جایگاهِ استفاده است‌. همون «هر سخن جایی و هر نکته زمانی دارد». پیامبران و ائمه علیهم السلام که ضد هم نیستن، باید دید هر حدیث کجا استفاده می‌شه و چطور حدیثِ به‌ظاهر ضدش، تکمیل‌کننده‌شه. من قبلاً مثالی در کانال زده بودم: من صبح به شاگردم که مثلاً اسمش خورشیده، گرررررم سلام می‌کنم و باهاش احوال‌پرسی. زنگِ تفریحِ آخر من رو می‌بینی که سرد از کنارش عبور می‌کنم و محلش نمی‌ذارم. با خودت می‌گی سربه‌راه حالی به حالیه. اما من می‌دونستم خورشید داره از خونه‌ای میاد مدرسه که توش طلاق اتفاق افتاده. این از یه آشیونهٔ ویران داره میاد مدرسه. پس به انرژی و حال خوب نیاز داره‌. اما زنگ تفریح سوم دیدم به بهانهٔ همون طلاق و این‌که حالش بده، دوستش رو کتک زده تا جلب توجه بخره. من باید بهش نشون بدم همون‌قدر که صبح‌ت رو درک کردم، از خطای حالاتم نمی‌گذرم. خورشید همون خورشیده، اما موقعیت‌ها متفاوته. این احادیث و صحبت خودمون (علاج در وطن است) هم همین‌طوره.

جایی که علاج در وطن است رو تأیید کردم، اقتضای اون جمع و اون گروهه. وَ جایی که رد کردم، ظرفیتِ تبیین و ردش رو داره‌. من می‌تونم به دوستی که بنیهٔ فکریِ ظهور داره بگم علاج در وطن نیست، اما به شاگردم که بنیهٔ وطنی هم نداره نمی‌تونم چنین چیزی بگم. ظرفیت و تناسب باید مدِ نظر باشه. کار فرهنگی، ظرافت می‌طلبه و زبلی. مهم نیست دیگران متوجه شن دلیل داره یا نه. باید درست پیش رفت. یه مثالِ به‌روز بزنم؟ در فرمایشاتِ تازهٔ امام خامنه‌ای، ایشون دلسوزانه، پدرانه و امامانه کشورک‌های عربی رو توصیه کردن. یادته؟ شاید حرص ما دربیاد که چرا؟! اونا دشمن ما هستن. اگر اون‌ها مورد دلسوزی واقع شدن، چرا ترامپ و اسرائیل نشن؟! تناسب و ظرافتِ کارِ زعامت چی می‌گه؟ کشورک‌های عربی به‌ظاهر اشتراکاتی با ما دارن: کتاب آسمانی، قبله و دین. «زمینهٔ هدایت و رشد دارن». نباید از گمراهی و غفلت‌شون ساده عبور کرد. شاید پاکیزگانی بین‌شون باشن که هدایت بشن ان‌شاءالله. جمع‌بندی: به‌دلیلِ موقعیت و تناسب. چون فضای پیام از دست رفته، امیدوارم به پاسخت رسیده باشی😢 نمی‌دونم اگر هنوز ابهامی بود برات چطور متوجه بشم😭 خصوصاً که رفتی و براش وقت گذاشتی❣ سعی کردم ساااااااده و مثالی بگم دیگه🥲 ان‌شاءالله که حل شده باشه.

۱. پیام‌های حاوی فحش و بدوبیراه: آینه آینه😂😂😂 ۲. هفتصد پیامی که پرسیدید چه تفسیری می‌خونم؟😫 تفسیر نور آقای قرائتی. الآن فهمیدید بدو‌ بدو می‌رید تهیه می‌کنید می‌خونید؟! عمراً! لب‌ودهنای مقلّد(!) ۳. پیام‌هایی که پاسخ ندادم، نیازی به پاسخ نداشتن، یا هشتگ، مورد اعتمادم نبوده (پیش‌زمینهٔ ذهنیِ بد برام گذاشته و معادلِ اتلافِ وقته برام). ۴. چشم زدید دیگه! چشم! پیام می‌تونم بخونم، ولی دیگه نمی‌ذاره همون‌جا پاسخ بدم مگر این‌که اشتراک بخرم(!) من هم آدمی نیستم که برای حرف زدن با آدم‌ها پول خرج کنم(!) قبلاً هم نوشتم و می‌دونید از این‌که مثل الآن پیاما رو بیارم روی کانال پاسخ بدم و کانالِ تمیزم، زشت و بلاگری بشه هم ابداً خوشم نمیاد. بنابراین این یکی پیامِ ناشناس هم پَر😒 همین پیامایی که دیشب نرسیدم پاسخ بدم رو آوردم بی پاسخ نمونه تا ببینم چی می‌شه. ابزارک بی‌سلیقه و شلوغ و ناپسند بود. نمی‌ذارمش. از این‌که نتونید دو تا فحشم بدید و خودتون رو تخلیه کنید هم بی‌نهایت بدم میاد و برای منی که پونزده ساله دارم وبلاگ می‌نویسم با کامنت‌های طولانیِ لپ‌تاپی‌تایپ‌شده، شکنجه است که بازخوردی برای فرسته‌هام نگیرم🥲 اما کیفیت برام مهمه چون وقتم رو می‌ذارم‌. وَ فعلاً ابزارِ باکیفیتی برای گفتگو ندارم. چون قبلاً پرسیدید و گفتید، خیر! آیدی نمی‌ذارم. تا پیامِ ناشناس ندارم، سرِ هر فرسته‌ای حرص‌تون گرفت، بدانید و آگاه باشید که خوب کردم😂 سرِ هر فرسته‌ای هم سؤال داشتید، سعی کنید تفکر کنید و جستجو🧐 ده دقیقهٔ دیگه، آغازِ کلاس‌های مدرسه است🥰 خداحافظ👋

اومدم بپرسم در سه سخنرانیِ سیدناالقائد امام خامنه‌ای، کدوم نکته تکرار شده که در رسانه، تجمعات و حتی فضای مجازی بهش کمتر پرداختن یا اصلاً نپرداختن؟ که یادم اومد نمی‌تونین پیام بفرستید😒 پوفففففف

پشتِ هر دو تا دستام زخم و زیلی شده و ردش مونده. انگار دستِ پسریه که تو جوشکاری کار می‌کنه. به دور از هر زیباییِ دستِ دخترانه‌ای! نمی‌دونم چی خوردم که بهش حساسیت داشتم و ساقِ دست چپم کهیر زده و لک لک ردش مونده. الآنم ساق دست راستم با بخار آب‌جوش سوخت و قرمز شد و امیدوارم ردش نمونه. الحمدلله که تاول نزد. دومین برگ از گلدونم جلوی چشمِ خودم افتاد بی اون‌که کامل زرد شده باشه. خانواده همون روزی که خبر مذاکره اومد، رفتن خرید برای مراسم قرآن‌خوانی. قرآن‌خوانی برای مذاکره با آمریکا و صلح و آتش‌بس(!) مادرم نذر کرده بود که جنگ تموم شه، قرآن‌خوانی می‌گیره(!) الآن الحمدلله عزت‌مون رو ندادیم و خانواده ضایع شدن، ولی چون مهمان دعوت کردن، نتونستن دعوت رو پس بگیرن. زن‌داداش بزرگه اومده می‌گه فردا تعطیله و کلاس نداری و با هم پذیرایی می‌کنیم و خوش می‌گذره. گفتم فردا تشییع شهیده و هرجا تجمعی باشه من می‌رم. گفت نمی‌شه بمونی با هم باشیم؟ گفتم این تجمعات و تشییع‌ها اگر نباشه، اگر نریم، کشور و امنیتی نداریم که توش برای صلح با آمریکا قرآن‌دوره بگیریم(!) شما این‌جا برای صلح قرآن بخونید... من می‌رم اون بیرون برای جنگ، فریاد بزنم... فردای قیامت خوب حَکَمی بین‌مون هست؛ قرآن! حالا نشستن دارن نون رو با قیچی برش می‌زنن. این اولین‌باره که تو خونهٔ ما نون رو دارن با قیچی می‌برن... قیچی‌ش رو ظهر مادرم خرید... من هیچ‌وقت نمی‌ذاشتم نون رو جز با دست، تکه کنن... به نشانهٔ اعتراض به نیتِ این قرآن‌خوانی، به این مدل کار کردن، هیچ کمکی ندادم. هیچ قدمی برنداشتم و برنخواهم داشت. ساندویچ‌ها رو آماده کردن و اومدن بذارن داخل پلاستیک. پلاستیک فریزرها کوچیکن. لبهٔ نون‌ها می‌زنه بیرون. نشستن دارن لبهٔ نون‌ها رو با قیچی برش می‌دن‌... مادرم بلده اون حجم از نونِ باریک و اضافه رو ته‌دیگ کنه یا بازم اسراف و دورریز؟! عصبانی هستم. خونه عصبی‌م می‌کنه. زن‌داداشم و همکارای دیشبم باز می‌پرسن چرا لاغر شدی؟ چون خونه‌ام. چون من چنین عزایی رو... چنین جنگی رو... چنین روز و شب‌هایی رو در خونه گذروندم... در خونه‌ای بدون هم‌صحبت... بدون هم‌فکر... بدون هم‌راه... بدون هم‌رنج... نه حتی در خونه‌ای خنثی، نه! در خونه‌ای که صبحِ خبرِ مذاکره، برای صلح و آتش‌بس با قاتلِ آقاجانم، قرآن‌خوانی بر پا کردن... پرچمِ لبنان‌م رو برمی‌دارم و می‌زنم بیرون. اگر تجمعاتِ شبانه نبود، من پیش از این‌ها شهید می‌شدم بی اون‌که اسم‌م در آمارِ شهدا بره... فقط خدا می‌دونه امثالِ من و رفقام چی کشیدیم از نهمِ اسفند... فقط خدا می‌دونه و چه خوب حَکَمی داریم برای قیامت.

عصبانی‌ام و حالم خوش نیست. خصوصاً که دیشب بیدار بودم و امروز خسته فعالیت کردم‌. ولی دلیل می‌شه وظایفم بمونه؟ نه. پس می‌خوام با حاج‌آقای مسجدمون دربارهٔ این بخش از فرمایشات امام خامنه‌ای که کسی جدی نگرفته و روش کار نکرده، صحبت کنم و مطالبه‌گری داشته باشم روش کار بشه. به دوستِ گرافیستم پیام دادم و موضوع رو گفتم و ازش خواستم اگر شد از این مسأله اینفوگرافی بسازه و بتونیم در تجمعات پخش کنیم. چون خونه رو بی معطلی ترک کردم و نتونستم شعارنوشته بیارم، به اون دختری که همراهمه در تجمعاتِ محله‌مون پیام دادم اگر برگه آچهار داشتی روش شعارایی که می‌فرستم بنویس و بیار دست‌مون بگیریم. برم ببینم دیگه چه کاری ازم برمیاد. پس زخم‌هایمان چه؟ هیچی. باهاشون به زندگی و مبارزهٔ توأمان ادامه می‌دیم.

وقتی از مُهرهٔ مارم حرف می‌زنم یعنی چی؟ یعنی اومدم لبهٔ خیابون و خارج از جمعیت که پرچم بگردونم. چون حوصلهٔ جمعیت ندارم‌. خسته‌ام. یه پسربچه که می‌گه تنها اومده خیابون، با پرچمِ ایرانش میاد کنارم و می‌گه می‌شه بهت بگم مامان؟ من؟ با تعجب و خنده نگاهش می‌کنم و می‌گم مگه من مامانتم؟! می‌گه خب چی بگم؟ می‌گم بگو آبجی. می‌گه باشه. بعد صدام می‌کنه خاله! می‌شه بغلت کنم؟ من؟ می‌گم نه، نمی‌شه! شما آقایی، من خانم. نامحرمی به من. می‌گه باشه. بعد چادرم و تکون می‌ده و نگاهش که می‌کنم می‌گه ناراحت‌م کردی! خم می‌شم و وسطِ صدای بلندِ نماهنگا، با دادی که بشنوه می‌پرسم چند سالته؟ می‌گه هفت. می‌گم قدت بلندتره که. کلاس چندمی؟ می‌گه مدرسه نمی‌رم. اعتماد می‌کنم‌. می‌گم باشه، چون مدرسه نمی‌ری بیا بغلم. میاد بغلم! می‌گه اسم‌م میکائیله. آدرسِ دقیق خونه‌شون رو بهم می‌ده! پرچم‌ش رو کنارم می‌چرخونه. پرچمِ لبنانِ منم می‌چرخونه و می‌مونه ورِ دلم!