اون معدود مذهبی‌حقیقی‌های تو زندگیم دو دسته‌ان: یا کتاب‌خون هستن و تئوریسین‌های خفنی‌ان برای طرح دادن‌های عملی، یا به معنای واقعی اهلِ عمل هستن و جهادگرن، با این‌که شاید تو عمرشون یه کتابم نخونده باشن. متوجه‌این مبحثِ بولدشده‌م چیه؟ «حرف نزدن و عمل کردن». اغلبِ مذهبیا، قُمپزهای توخالیِ ورّاجی هستن که دقیقا چون چیزی در چنته ندارن با حرف زدن، اعتبار، گدایی می‌کنن(!) تو روضه‌ها و دوره‌ها و همایش‌ها و کانال‌ها هستن، بدونِ ذره‌ای سواد و دانش و عمل، با بی‌کران حرف‌های پوچِ توخالی. سه شبِ قدر حرم بودم و تنها کسی که جرأت کرد به زیبایی و استدلال از حجاب حرف بزنه، دکتر رفیعی بودن! بقیه شووووووووت! تا این لحظه مهدی رسولی برای من «عمله»، نه «حرف». (میزان، حالِ افراد هست، ان‌شاءالله عاقبت‌بخیر بشه.) یا باید تئوریسینِ خوبی باشی با کلی مطالعاتِ مفید و به‌وقت؛ مثلِ استاد پناهیان، یا باید مردِ عملِ خفنی باشی و به‌وقت؛ مثلِ شهید برونسی، یا هر دو؛ مثلِ امام خامنه‌ای باعثِ افتخار و سربلندیم❤️ بقیه که غالب و اکثر هستن فقط لب و دهنن! کفِ روی آب! جزیره‌ای از چند حدیث و روایتِ تکراری با کتاب‌های بدنوشته‌ی سال‌های اخیر که از شهدای مدافعِ حرمه و همه‌ی نقاطِ حقیقیِ یک شهید رو نمی‌گه و یه تصویرِ گوگولی و دلخواه از شهید نشون می‌ده که مخاطب رو باد کنه... یا یه مشت کتابِ عرفانیِ سلوک ملوکی از استادای گوگولی‌ای که اسمای گنده‌ای دارن ولی همیشه یه گوشه از جامعه‌ان که اوف نشن(!) به قول استاد رحیم‌پور، مُفت‌خوریِ معنوی یادِ آدم می‌دن! خودِ همین استاد رحیم‌پورِ ازغدی؛ برای من «عمله». یه مطالعه‌گرِ خفنِ تئوریسین و به‌وقت؛ مدافع حرم و جهادگری می‌شناسم که شاید کتاب‌نخون باشن اما مردِ عمله و به‌وقت؛ عمل! عمل! عمل! همون‌که مذهبیا ازش فراری‌ان! برای غربتِ علی دو‌شبه زار زدن و حتی بعد از قرآن به سر هم نهی از منکر نمی‌کنن(!) آه ای علیِ هنوز غریب... مهدی رسولی تو هیئتش چیزایی می‌خونه که تو هیئتای دیگه نیست! حرفایی می‌زنه که مداحای دیگه حتی کووووووچک‌ترین اشاره‌ای بهش نمی‌کنن! گوگولی‌مذهبیا هم همیشه برداشت‌های متوهمانه‌شون رو دارن(!) من سه شب قدر حرمم و ندیدم جز دکتر رفیعی کسی از عیبِ مردم حرف بزنه(!) بقیه برای خوشایندِ مردم، بدِ مسؤولین و گفتن و دعاهای اقتصادی کردن و رفتن... فقط دکتر رفیعی مثلِ حضرت زهرا سلام الله علیها، یک‌تنه ایستاد مقابلِ همه و عیبِ مردم رو به زیبایی گفت... جرأت کرد تو آستان قدسِ به‌فنارفته از حجاب حرف بزنه و امام زمان ارواحنا فداه... با تأکید تو دعاهای قرآن به‌سرش از رهبر بگه و غزّه‌ی مظلوم... وای که چقدر مردِ عمل کم‌ داریم و حرّافِ مذهبی زیاد! خوشتون نمیاد بگم ولی باور کنین هر بار از صمیمِ قلب‌تر می‌گم که خدا مذهبی‌های بی‌بخارِ بی‌رگ‌وریشه‌ی حرّافِ بی‌عرضه‌مون رو مرگ بده که دیگه غربتِ علی رو نبینیم. این «مرگ بر مذهبیِ بی‌بخار» برای من به قداستِ «مرگ بر آمریکا»ست که می‌دونین ذکرِ تسبیحِ کدوم شهید بوده؟ خدا مرگ بده نمازخون‌ها و روزه‌بگیرها و هیئتی‌های بی‌بخارِ بی‌رگ‌وریشه‌ی گوگولی‌مون رو در هر سِمَت و جایگاه و سن و سالی که هستن. @sarbehrah

بچه‌ حزب‌اللهیا! گوش دادید سخنرانیِ امام خامنه‌ای رو؟! اگه نه که... خسته‌ام و خوابم میاد، خودتون خودتون رو تحقیر کنین! اگه آره «حجاب باید رعایت شود» رو بکوبید تو دهنِ مذهبی‌گوگولیای ضد امر به معروف و نهی از منکر. محکم بکوبید دندوناشون خرد شه بریزه حلق‌شون، چون اگه مذهبی بی‌بخارا نبودن ما همین وقتی که باید به اینا بفهمونیم، نفهمن رو می‌تونستیم صرفِ جاهلین و غافلین و معاندین بکنیم! مهربونیاتون برای غافلین، ولی همه‌ی خشم و نفرت‌تون رو بریزید سرِ اسرائیل و مذهبی‌بی‌بخارها! هیچ‌کدوم از ائمه علیهم‌السلام رو کفّار نکشتن، همین مذهبی‌های بی‌بخار و گوگولی شهید کردن... تاریخِ اسلام بخونید! مذهبی‌بی‌بخارا از اسرائیل خطرناک‌ترن! @sarbehrah

داغ‌ترین خبر از هر نظر اینه که سفارت‌مون رو زدن، اون‌وقت زمان بگیرید آقا چند دقیقه درباره‌ی «حجاب» صحبت کردن! برید تو اتاق، در رو ببندید، وَ این مسأله رو تحلیل کنید؛ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُون! @sarbehrah

وَاللَّه که شهر بی تو مرا حبس می‌شود آوارگیِ کوه و بیابانم آرزوست... #سفرنامه #عراق #با_ذکر_دعای_فرج @sarbehrah

شب‌های قدر یکی از قسم‌هام برای دعای ظهور این بود که «الهی به زنانِ آزرده‌ی غزّه»... از شرح خارجه و خودتون برای ادراک‌ش، فجایعِ بیمارستانِ شِفا رو مرور کنین... می‌دونین؟ من کلی مذهبی می‌شناسم که صبح برای راهپیمایی بیدار نمی‌شن... وقیح‌ترین‌شون بهانه‌هاشون رو میانه‌ی برخی احادیث و روایات پنهان می‌کنن و... مثلا یادمه یکی‌شون می‌گفت «شوهرم راضی نیست! بی‌اذن شوهر نمی‌تونم بیام راهپیمایی! واجب؛ رضایتِ شوهرمه»... مرجع تقلیدش رو که پرسیدم و فتوا رو نشونش دادم، وقیح‌تر از قبل می‌گفت نهههههه! حکمِ خدا که تغییربردار نیست(!) غزّه آزاد بود اگه دنیا نمازخون و روزه‌بگیرِ خاک‌برسرِ بی‌بخار و بی‌تفاوت نداشت! خدا قبل از اسرائیلِ وحشی، شرِّ این اَشباه الرّجال رو از سرِ اسلام و مسلمین کم کنه صلوات. @sarbehrah @ahrar1542

وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى... وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى... ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَىٰ... وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلۡمُنتَهَىٰ... صاحبانِ «نیّت» عقب نمی‌مونن❣جلوتر از منید... بسیار جلوتر... بسیار بسیار جلوتر... به نَفْسِ پندپذیر🌿 مأجورین ان‌شاءالله🌻 @sarbehrah

کَیْفَ اَصْبَحْتُ؟ @sarbehrah

تو سرویس بهداشتیِ عمومی، خانومه داشت به قصدِ کندنِ پوستش، صورتش رو مُشت‌مُشت آب می‌زد و با دستاش می‌سابید. نمی‌دونم گرمش بود یا حالش بد بود یا چی. بعد از اون همه سابیدن که صورتش تغییری نکرد، فهمیدم آرایشِ دائم داره؛ سایه‌ش دائم، خط چشم دائم، خط لب دائم، رژ لب دائم، رنگ ابرو دائم، مژه‌ها کاشت. هیچی تو صورتش نریخت و عوض‌ نشد. از اون موقع دارم فکر می‌کنم اینا قیافه‌شون برای خودشون تکراری نمی‌شه؟ صبح یه شکلن، ظهر یه شکلن، شب یه شکلن، دوباره صبح همون... من سه روز پشتِ سرِ هم برم مدرسه، آراگیرای تو مدرسه خسته‌م می‌کنه و دلم می‌خواد جلوی آینه می‌رم لبای بی‌رنگِ پوست‌پوست‌شده‌ی خودم و‌ ببینم! من قیافه‌ی زرد و نزارم و‌ بعد از شب‌کاری‌ای که باید برم مدرسه دوست دارم، واقعا دوست دارم ها! چون تکراری نیستم! چون کپی نیستم! چون شبیهِ بقیه نیستم! چون مصنوعی نیستم! خودمم؛ واقعی‌ام؛ آدمی که شب مثلِ اسب دویده و کار کرده و حالا صبحشم باید بره مدرسه چه شکلیه؟ زرده خب! زیرِ چشماش گوده! کناره‌های بینی‌ش چروک شده و لباش تمااااام سفیدک زده! این واقعیه! از جَنگارَک برگشته بودیم و زده بودیم کنارِ خیابون خرید کنیم. خودم و تو آینه‌ی ماشین دیدم و گفتم عجب دخترِ سیاهِ زشتی! ولی دلم برای اون صورتِ سیاه‌شده از آفتابِ داغِ بلوچستانِ اردو جهادی غَش می‌ره! وقتی زیاد می‌خوابم چشمام مغولی می‌شه و وقتی کم‌ می‌خوابم قورباغه‌ای، اما اون منِ واقعیه دیگه! دو روز تعطیل باشم و تو خونه سُرمه بکشم و ریمل بزنم، روزِ سوم با این‌که هنوز تو خونه‌ام اما تکراری می‌شم برای خودم، دلم برای مژه‌های ساده‌ی خودم تنگ می‌شه که هی چشمام و بمالم و مژه‌هام عینِ قالیِ تازه‌بافت پُر از پُرز بشه! من صورتم و روزِ اولِ مشّایه که از آفتابِ داغِ عِراق مثلِ دختربچه‌های زیبای روستایی، قرمز می‌شه با دنیا دنیا رنگ و لعابِ مصنوعی و بِرَندهای آرایشیِ خفنِ دنیا عوض نمی‌کنم! باور نمی‌کنین؟! شاهدم تمومِ ضدّ آفتاب‌هایی که مادرم خرید و گذاشت تو کوله‌م که پوستِ دخترش خراب نشه و من بعد از روزِ اول دیگه بهشون دست نزدم چون صورتِ آفتاب‌سوخته‌ی اربعین و جهادیم، روزِ روسیاهیِ قیامت به‌دردم می‌خوره... یَوْمَ تَسْوَدُّ فِیهِ الْوُجُوه... من مطمئنم قیامت دو دستاویزِ محکمِ نجات دارم: آقا امام حسین علیه السلام❣ اردوهای جهادی ❤️ @sarbehrah

نمی‌دونم از پیامای اخیرِ کانالم می‌زد بیرون که حال‌ندارم یا نه، اما از چهارشنبه تلخم و همه‌چیز رو تلخ می‌بینم... چهارشنبه افطاریِ دوستانه دعوت بودم. همه‌ی افرادِ اون جمع در امورِ دینی و فرهنگی شاخص و قَدَر. یه دوستم یه سلبریتیِ مشهورِ ایتاست در بحثِ امر به معروف، یه دوستم مسؤولِ کلِ اردوهای جهادیِ یه پایگاهه، یه دوستم فعالِ باسابقه‌ی جهادیه، اون یکی یه شغلِ خفنِ حساس داره، وَ وَ وَ. همه مذهبی... انقلابی... ولایی... آه! نوشتنِ این پُست برام درد داره... من آدمِ سخت‌گریه‌کُنی‌ام، برای همین وقتی رنج می‌کشم راهِ تخلیه‌ای ندارم. باید روضه‌ی امام حسین علیه السلام گوش‌ بدم که فرصت نداشتم. اصلا شاید رنجم و متوجه نشید حتی، ولی بعد از سه روز می‌خوام درباره‌ش بنویسم. وقتی دارم با آقای شارلاتان می‌جنگم، سرِ حال و پرانرژی و خستگی‌ناپذیرم. وقتی دارم با اداره می‌جنگم همین‌طور. وقتی دارم با والدینِ دخترام می‌جنگم همین‌طور. با همکارام همین‌طور. با فامیلم همین‌طور. وقتی راه می‌رم و به بی‌حجابا تذکر می‌دم، حتی وقتی فحشِ ناموسی بهم می‌دن، شارژم و انگااااااار نه انگار. کوهم، کووووووه! سرسخت و پرقدرت. چرا؟ تکلیفم مشخصه؛ اونا خداباور نیستن و من هستم. این سختی و دشواری طبیعیه. ائمه علیهم السلام که معصوم بودن و نَفَس‌شون حق و بلیغ و فصیح و عالِم به عُقول، بی‌خدای روبرو دیر باورشون می‌کرد یا هرگز نکرد. اما وقتی دارم با آدمایی مبارزه می‌کنم که نماز می‌خونن... روزه می‌گیرن... قرآن ختم می‌کنن... هیئت می‌رن... اربعین می‌رن... برای حضرت زهرا سلام الله علیها اشک می‌ریزن... آه! آه! شما نمی‌دونین از چهارشنبه چی نشسته روی قلبم... چطور نفس می‌کشم... چطور دنیا به کامم تلخ شده... سرِ اون سفره‌ی افطار حتی یه مذهبی‌معمولی هم نبود، همه سرانِ فرهنگی و داعیه‌دارانِ مذهبی... همه‌چیزبلد و همه‌فن‌حریف... از یکی پرسیدیم شد سه سال، چرا بچه نمیاری برای شیعه؟ تو که مشکلی نداری. بحثِ اقتصاد و کشید وسط و تا خطِ صادراتیِ نظام رو زیر سؤال بُرد که بگیم حق با توئه، بچه نیار... اون یکی بهش میگفتی روایت داریم بچه بیارید خونه‌دار می‌شید، روی روایت، مخالفت و توجیه میاورد... یکی دیگه به جای ایمان و سازندگی، داشت از زاویه فک و اصول دلبری برای ازدواج حرف می‌زد... اون یکی می‌پرید بهمون که توی مجرّد اول خودت برو شوهر کن بعد ببینم تو این وضعیت بچه میاری یا نه... آه! آه! نمی‌تونم... نمی‌تونم شرحِ کامل بدم... نمی‌تونم بگم اون‌شب رنجی که کشیدم در مهمانی‌های خانوادگیم که مقیّد به چیزی نیستن نکشیدم... کاش می‌تونستم گریه کنم... کاش فقط یه ساعت خلوت پیش بیاد برم یه گوشه روضه گوش بدم... امروز راهپیمایی که بودیم یکی از دوستانِ خیلی قدیمی رو دیدیم که مسؤولِ کلِ جهادی‌های دانشگاهِ فردوسی بود... دختری اصول‌مند... مقیّد... استوار... بامطالعه..‌. با عَقَبه‌ی درست‌وحسابیِ تربیتی... یه ولاییِ محکم... چند سال پیش به‌جای چادرش، یه مانتوی بلند و پوشیده پوشید... امروز اون مانتو آب شده بود و رفته بود بالای زانو... استدراج رو یادتونه؟ آخ... خدایا حفظ‌مون کن... عاقبت‌مون رو بخیر کن... خدایا خودت راه و نشون‌مون بده... خودت ما رو محکم نگه دار... خدایا رهامون نکن... خدایا دوستانِ صالحم رو برام حفظ کن... خدایا به ما تقوا بده... خدایا به سلامتِ دین از دنیا بریم... خدایا عاقبت‌بخیرمون کن... ای پناهِ ترسیده‌ای چون من... حالم خوب نیست... بندِ دلم پاره شده... دعا بفرمایید... @sarbehrah