چنانچه نائب امام عصر از معبود خویش یاری طلبد، مأمورین حضرت حق، نصرت از غیب می‌رسانند إِذْ تَسْتَغِيثُ رَبَّكَ فَاسْتَجَابَ لَكَ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِجُنْدٍ مِّنَ الْمَلَائِكَةِ «آنگاه که تو از پروردگارت یاری می‌خواستی و او دعایت را اجابت کرد که من شما را با لشکری از فرشتگان یاری می‌کنم.» #انتقام @satvah

نیروهای عمل‌کننده، ارزیابی هدف را به مرکز فرماندهی سنتکام اعلام کردند: ناو آموزشی در حال بازگشت از رزمایش صلح بدون مهمات، کیلومترها دورتر از خاک. دستور شلیک صادر شد؛ ناو بی‌دفاع غرق و ۱۰۴ سرباز میهن، در غربت، رنگ آبی آب را سرخ کردند. رئیس‌جمهور ایالات متحده، هدف از انجام عملیات را «تفریح» عنوان کرد. اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلی ذلِکَ #دنا @satvah

مرتضی آوینی، در ستایش شهید «نادر مهدوی» می‌نویسد: «کجاست آن شجاعت و توکل و عشقی که چون نادر مهدوی یا بیژن گرد، بر قایقی کوچک بنشیند و به قلب ناوگان الکترونیکی شیطان در خلیج فارس یورش برد؟ می‌پرسید این شجاعت و عشق به چه کار می‌آید؟ هیچ! به درد دنیاداران نمی‌خورد، اما به کار آخرت عشاق می‌آید؛ آن‌جاست که حاکمیت جاودانه عشاق برقرار می‌شود.» به آوینی، سید شهیدان اهل قلم، می‌گوییم: ببین که محمد ناصر دلیرور، محمدرضا خزیمی، حسین ستوده و دیگر رزمندگانِ این روزهای خطّه جنوب، در زیر بمباران جنگنده‌های پیشرفته و در برابر غرورِ ناوهای غول‌پیکر، نه تنها ایستادگی کرده‌اند، که با ایمان به خدا و روحیه حیدری، به قلب تاریکی می‌زنند. آن‌ها در عصر پسامدرن، با فدا کردن جان، معادله‌ای نو می‌سازند و هیمنه آمریکا را با اراده‌شان، خرد کرده‌اند. و آن‌جا، در جنت رضوان، نادر مهدوی در حالی که شهدای جنوب را به آغوش می‌کشد، با لبخندی رشک‌آمیز می‌گوید: «شما که در مکتب امام خامنه‌ای تربیت شدید، در خلق حماسه و به زانو درآوردن استکبار، از ما پیش‌تر بودید» @satvah

پیش از آنکه از مظلومیت شهدای غیرنظامی بگویم و جنایات دشمن را محکوم کنم، ابتدا می‌ایستم و به شهدای نظامی تعظیم می‌کنم. جنایت علیه آنان را محکوم می‌کنم، برایشان غم می‌خورم و به ایستادگی‌شان افتخار می‌کنم. آنان برای امنیتِ غیرنظامیان، آگاهانه مسیر سرخ دفاع از مرز‌ و بوم را انتخاب می‌کنند، از لحظه‌ای که یونیفرم را بر تن دارند و از آغاز همان اولین مأموریت، می‌دانند ممکن است بازگشتی در کار نباشد نظامیان می‌روند، می‌ایستند، می‌جنگند و جان می‌دهند برای وطن، دین و مردم. @satvah

مُ به شط میزَنُم با قایق، بی قایق، با دست خالی، با جون و دل. مُ بچه‌ی ای شطُم؛ مالِ جنوبُم. از وقتی چشم وا کردُم، آب تنگه تو رگام بود. حالا ای آمریکایی از کدوم تهِ دنیا پیداش شد؟ چرا اومده سرِ خونه‌زندگی مُ؟ چرا اومده تو خواب و خیالِ شَط ؟ به رئیس علی دلواری قسم، بیرونش می‌کُنُم. یه بار همی پرتغالی‌ها رو با همین دست‌های پینه‌بسته بیرون کردیم، به خدا! حالا نوبت ایناس شطِ ما غریبه‌پرور نیس! @satvah