خب یه دور دیگه خوندم ولی دیگه فکر کنم فهمیده باشم(امید بیهوده)

در واقع ایده‌آل‌گرایی مد نظرش بود "مفهوم ایده آل زیبایی"، "مفهوم ایده آل عدالت"، "مفهوم ایده آل انسان" مفاهیمی بود که در این جهان مد نظر بود افلاطون معتقد بود که شناخت از طریق عقل و اندیشه ظاهر میشه و حواس باعث (فریبکاری) ما هستن

و خب بقیه هم اینجوری بودن که احسنت احسنت چقدر زیبا می‌گویی

"این مفهوم فلسفه هستش"

بعد حالا این وسط علم چجوری ساخته شد پس؟

ارسطو اومد در جا باهاش مخالفت کرد(فکر کنم خصومت شخصی داشتن از قبل با هم) گفت از این جنس هات به مام بده بکشیم😔 یعنی چی که کل این جهان سایه‌ست؟ پس ما هم یه سایه‌ایم؟

کلا گفت هر چی افلاطون میگه بنظر من برعکسش🙏(نظر هر دو محترمه حالا)

گفت اتفاقا ما میتونیم این جهان رو بررسی کنیم اندازه بگیریم و ازش نتیجه‌گیری کنیم و درواقع "این درختی که ما می‌بینیم دقیقا همین درخته که حقیقته و چیز دیگه‌ای وجود نداره" و اینجوری واژه علم رو ساخت "بررسی چیزهای قابل‌اندازه‌گیری با مشاهدات"

یه چیز جالب دیگه اینکه تا قبل این فرقی بین دانشمند و فیلسوف قائل نبودن و هردو رو یکسان میدونستن. بعد این ماجرا بوده که بینشون تفاوت ایجاد شده و راهشون از هم جدا شد.

یهویی تمام حواس ها از روی افلاطون برداشته شد و به ارسطو میگفتن چقدر زیبا سخن میگویی افلاطون گریش گرفت گفت من قهرم دیگه به من توجه نمیکنید ارسطو هم میگفت ها ها هااا _The end

🤣🤣

تا اینجا اگه نظری پیشنهادی پرسشی یا مثلا اگه میخواید به افلاطون یه دلداری کوتاهی بدید من میرسونم به دستش😔😂 بیاید اینجا صحبت کنیم