اگر حضرت پروردگار بخواهد با عدلش با بندگان رفتار کند، هیچ یک جان از عدالتش بهدر نمیبریم. سادهترین مثال عدالت خداوند این است که گاه پیش میآید ضربهای به مورچه یا حشرۀ آسیبپذیر دیگری میزنیم که اگر او را نکشد، به دورها پرتابش میکند. اگر خداوند بخواهد با عدالتش با ما رفتار کند چنان ضربهای محکم بر پیکرمان فرومیکوبد که از هم متلاشی شویم. نیز اگر خداوند به عدالتش پردهها را کنار بزند و حقیقت وجود ما را بر دیگران آشکار سازد، هیچیک حتی حاضر نمیشویم جنازۀ دیگری را دفن کنیم: «لَوْ تَكَاشَفْتُمْ مَا تَدَافَنْتُم» از همین رو نیز چشم به فضل و کرم خداوندی دوختهایم و سخت بیمناک از عدالتش هستیم.
عدالت الهی چنان سنگین و درهم شکننده است که حتی حجت الهی که چشم امید به کرم و بخشایش او دارد، از عدالت خداوند بیمناک است و ملتمسانه از او میخواهد تا با ایشان به ملاطفت رفتار کند و عدالت خود را به صحنه نیاورد.
این شیوۀ درست نگاه عبد به معبود است که در میان معصومان علیهم السلام دیده میشود. ایشان دستی به جام باده دارند و دستی به زلف یار؛ از یک سو امید و اعتماد کامل بر فضل خداوندی دارند و از دیگر سو از عدالت او لرزان و هراساناند. درنتیجه نجواها و نیایشهایشان، هم لبریز از امید است و هم خوف و خشیت.
▫️کتاب شکوه نیایش، شرح صحیفه سجادیه، ج۶، صص. ۶۲۱-۶۲۰.
#لحظۀخوش
#شکوه_نیایش_جلد۶
دکتر محمدعلی انصاری
🕊#سدرةالمنتهی ↙️↙️
🕋👉@Sedrah👈🇮🇷