عاقبت دستانمان رو میشود با شعر ها مثل چشمانی که بعد از گریه ها پف می‌کنند...

_

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم..

🤍؛

چه‌عالم‌هاست‌درهر‌تار‌ِمویَت.

_

-عـاشقی جـرم قشنگی ست گرفتارم کرد خواب بودم که شبی عشق تو بیدارم کرد آمدم گریه کنم تا تو نگاهـم بکنی چون ستاره به تماشای شب تارم کرد آمدی خواب مرا از چه پریشان کردی گفتی عاشق شده ام عشق تو بیمارم کرد آمدی خانه‌ی ویرانه گلستان کردی بـوسـه ای از لب تو شهـره‌ی بازارم کرد آمدی دل ببری؛ یا بخری؛ فهمیدم وقت خواب آمدی و عطر تو بیدارم کرد تا تو را دیدم و دل را بـه تو دادم آن شب مست بودم که به شب مهر تو دلدارم کرد؛

_

دیگران چون بِروند از نظر، از دل برَوند. تو چنان در دل مَن رفته ، که جانِ بَدنی.

🤍؛

وصف چشمانت در این شعرم نمیگنجد چرا ؟ بیخیال شعر ؛ چشمانت مرا از هوش برد..

-