تو همانی که دلم لک زده لبخندش را او که دیوانه کند با قدمش بندش را من اسیرم به همان پیچشِ مویِ سرِ تو کاش می‌شد که بگیرم ز تو این چندش را؛

_

به شغلِ عاشقی غم‌هایِ عالم رفت از یادم چه می‌کردم اگر کاری چنین پیدا نمی‌کردم؟

چه جمالِ جان فزایی که میانِ جان مایی تو به جان چه می‌نَمایی تو چنین شِکَر چرایی؟

تو همانی که به قصر دل من سلطانی حاکم قلب منی خوب خودت میدانی

منم آن دربه‌در کوچه‌ی عشقی که هنوز وسط خاطره‌ی کوچه‌ی دل محبوسم شوق دیدار تو دارد، دل بی خانه‌ی من از سر ذوق به هر گل که رسم، می بوسم

مرا محکم‌تر از، محکم‌تر از محکم بغل کن در آغوشِ تو زندانی‌شدن عینِ رهایی‌ست..

استخوانم همگی شانه شود بعد از مرگ بس که در آرزوی زلف پریشان توام؛

_

دوست دارم مثل آرتا که میگه : بیبی وقتی هستی بذار هرکی میخواد بگه هرچی. یا مثل رها که میگه : تنها ترین عشق، نیستن آدما شبیهت. یا مثل کوروش که میگه : حاضرم آدمم واسه موندنت بکشم. یا مثل لیتو که میگه : دورمم پر من نگاهم رو توعه. یا مثل سمی لو که میگه : اگه یه لحظه از چشات ببینم یه قطره اشک بیاد، کاری کنم دنیا معذرت بخواد.

: )