تو همانی که به قصر دل من سلطانی حاکم قلب منی خوب خودت میدانی

منم آن دربه‌در کوچه‌ی عشقی که هنوز وسط خاطره‌ی کوچه‌ی دل محبوسم شوق دیدار تو دارد، دل بی خانه‌ی من از سر ذوق به هر گل که رسم، می بوسم

مرا محکم‌تر از، محکم‌تر از محکم بغل کن در آغوشِ تو زندانی‌شدن عینِ رهایی‌ست..

استخوانم همگی شانه شود بعد از مرگ بس که در آرزوی زلف پریشان توام؛

_

دوست دارم مثل آرتا که میگه : بیبی وقتی هستی بذار هرکی میخواد بگه هرچی. یا مثل رها که میگه : تنها ترین عشق، نیستن آدما شبیهت. یا مثل کوروش که میگه : حاضرم آدمم واسه موندنت بکشم. یا مثل لیتو که میگه : دورمم پر من نگاهم رو توعه. یا مثل سمی لو که میگه : اگه یه لحظه از چشات ببینم یه قطره اشک بیاد، کاری کنم دنیا معذرت بخواد.

: )

من از آداب مهمان داری ات چیزی نمی دانم؛ ولی در شهر من رسم است می بوسند مهمان را...

انصاف نبود این که مرا سر بدوانی من را که پِی‌ات بی سر و پا آمده بودم..

به جناب عشق گفتم: تو بیا دوای ما باش که به پاسخم بگفتا: تو بمان و مبتلا باش

_