تو مثلِ خندهی گل مثلِ خوابِ پروانه
تو مثلِ آنچه که ناگفتنیست زیبایی
چگونه سیر شود چشمم از تماشایت
که جاودانه ترین لحظهی تماشایی...
خنده هایت
صبحِ شـــــــــــــــــــیراز است؛
نارنجِ دلم ؛
من به امید نگاهت
شب را صبح میکنم...
همه جمالِ تو بینم چو چشم باز کنم
همه شرابِ تو نوشم چو لب فراز کنم
حرام دارم با مردمان سخن گفتن
و چون حدیثِ تو آید سخن دراز کنم