فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم «بنده عشقم» و از هر دو جهان آزادم...؛

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز گفتا ز خوبرویان این کار کمتر آید گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم گفتا که شب رو است او از راه دیگر آید گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید -حافظ

راهی ست راه عشق که هیچش کناره نیست آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست ما را ز منع عقل مترسان و می بیار کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست او را به چشم پاک توان دید چون هلال هر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیست

دارد همه چیز آن که تو را داشته باشد...!♡✨

جز چشم سیاه تو که جان‌ هاست فَدایش بیمار ندیدم که توان مُرد برایش …!

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟!

به چه مشغول کنم دیده و دل راکه مدام دل تو را می‌طلبد ، دیده تو را می‌جوید… -صائب تبریزی

:)...؛✨🛐

-

تماشا میشوی ایه به ایه در قنوت ِمن ؛ تویی شرط ُشروط من اگر گاهی مسلمانم .

چنان زندانیم کردند آن چشمان زیبایت ؛ که آزادم نخواهد کرد عفو رهبری حتی !